บทที่ 110 ไม่ได้รู้จักกันตลอดไป

เมื่อได้ยินเสียงของฟู่ซีเสิน ผู้ช่วยผู้กำกับก็ตกตะลึง เขาไม่คิดว่าจ้าวฉี่ฉิงจะโทรออกจริง ๆ

“ประธานจ้าว เมื่อกี้ฉันพูดเล่น คุณอย่าถือสาเลยนะ” ผู้ช่วยผู้กำกับสีหน้าเปลี่ยนในทันที “หรงเยี่ยนทุ่มเทกับละครเรื่องนี้มาก คุณคงไม่ปล่อยให้ความพยายามของเขาสูญเปล่าหรอกใช่ไหม？”

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ช่วยผู้กำกับ จ้าวฉี่ฉิงก็กำลังจะพูด แต่เสียงที่เย็นชาของฟู่ซีเสินก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ “ให้ผู้กำกับติดต่อผมด่วน”

แย่แล้ว ฟู่ซีเสินโกรธจริง ๆ

“ประธานฟู่ ฉันผิดไปแล้ว เมื่อกี้ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น” สีหน้าของผู้ช่วยผู้กำกับดูตื่นตระหนก และความเผด็จการก่อนหน้านี้ก็หายไป

สิ่งที่เหลือไว้ให้ผู้ช่วยผู้กำกับคือเสียงวางสายอย่างไม่แยแส

เมื่อรู้ว่าไม่สามารถทำให้จ้าวฉี่ฉิงเปลี่ยนใจได้ ผู้ช่วยผู้กำกับจึงรีบไปหาผู้กำกับเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น และทิ้งจ้าวหลิงหลิงกับจ้าวฉี่ฉิงไว้

“ขอบคุณนะ” จ้าวหลิงหลิงพูดเบา ๆ และเพียงพอที่จ้าวฉี่ฉิงจะได้ยิน

“นี่คือสิ่งที่เธอบอกว่าผู้กำกับเห็นแววของเธองั้นเหรอ？”

จ้าวฉี่ฉิงไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้ และอดไม่ได้ที่จะถากถางจ้าวหลิงหลิง

จ้าวหลิงหลิงเป็นสุนัขจิ้งจอกที่แอบอ้างบารมีเสือ น่าเกรงขามเมื่ออยู่ต่อหน้าเหม่ยหลาน และอ่อนน้อมถ่อมตนเมื่ออยู่ที่กองถ่าย

“เธอไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน? เอาเศษผ้ามาให้ฉัน แล้วฉันจะใส่ได้ยังไง？”

หลังจากที่ผู้ช่วยผู้กำกับจากไป ก็ไม่มีใครห้ามปรามจ้าวหลิงหลิง เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

และไม่ต้องการคุยกับจ้าวหลิงหลิง จ้าวฉี่ฉิงจึงหันหลังเดินจากไป

จ้าวฉี่ฉิงเดินไปได้เพียงสองก้าว จ้าวหลิงหลิงก็หยุดเธอไว้ “เดี๋ยวก่อน”

จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้หันกลับไป และรอให้อีกฝ่ายพูด

“ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเธอ” จ้าวหลิงหลิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และมองดูจ้าวฉี่ฉิงที่ไม่ยอมหันหลังกลับมา “ฉันจะบอกความลับกับเธอเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับเธอกับผู้ชายที่เธอไม่เคยพบ”

จ้าวหลิงหลิงรู้ว่าไดอารี่สำคัญกับจ้าวฉี่ฉิง แต่เธอรู้เรื่องในนั้นเพียงเล็กน้อย

เมื่อได้ยินที่จ้าวหลิงหลิงพูด จ้าวฉี่ฉิงก็หันหันกลับไปมองเธออย่างเย็นชา “พูดมา”

“เธอคงจะรู้ว่าอานหนิงได้อ่านไดอารี่ของเธอแล้ว และอานหนิงก็แอบหยิบไดอารี่ไปตอนที่เธอไม่อยู่”

“ทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงไม่บอกฉัน？” จ้าวฉี่ฉิงถามจ้าวหลิงหลิง

“ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย มันไม่ใช่เรื่องของฉัน” หลังจากพูดในสิ่งที่ต้องการจะพูดแล้ว จ้าวหลิงหลิงก็เดินออกไป และไม่อยากเสียโอกาสในการถ่ายวิดีโอโปรโมท

จ้าวฉี่ฉิงยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น เดิมทีเธอคิดว่าการเขียนไดอารี่เป็นความลับของทั้งสองคน แต่ไม่คิดเลยว่าอานหนิงจะแอบอ่านไดอารี่ของเธอ

ในตอนแรกเธอกับอานหนิงเป็นเพื่อนสนิทกัน จ้าวฉี่ฉิงไว้ใจและไม่มีเรื่องปิดบัง แม้กระทั่งรหัสผ่านเธอก็บอกอานหนิง

ผลสุดท้ายคืออานหนิงแอบดูเรื่องส่วนตัวของเธอ และแย่งผู้ชายที่เธอชอบ รวมทั้งใส่ร้ายเธอเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์

จ้าวฉี่ฉิงไม่รู้จุดประสงค์ที่อานหนิงแอบอ่านไดอารี่ของเธอ เธอจึงอยากหาคำตอบ

“พี่ฉี่ฉิง พี่จะไปไหน？” หรงเยี่ยนที่กำลังแต่งหน้าเห็นจ้าวฉี่ฉิงรีบออกไป โดยไม่ฟังที่เขาพูด

จ้าวฉี่ฉิงตรงไปที่เทียนจิ่งกรุ๊ป เธออยากรู้เรื่องมากกว่านี้ ดังนั้นจึงต้องเริ่มที่ฟู่ซีเสิน

เมื่อรถจอดในลาดจอดรถชั้นใต้ดิน จ้าวฉี่ฉิงก็เห็นคนที่เธอไม่ได้เจอมานานแล้ว

“หยุดนะ” อานหนิงที่กำลังจะเปิดประตูรถหันกลับไปมอง จ้าวฉี่ฉิงเดินเข้าไปหาเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“จ้าวฉี่ฉิง？” อานหนิงพอจะเดาจุดประสงค์ที่จ้าวฉี่ฉิงมาที่เทียนจิ่งกรุ๊ปได้ และพูดอย่างเป็นกังวลว่า “ซีเสินกำลังยุ่งอยู่ คงจะไม่มีเวลามาพบเธอ”

“ฉันมาหาเธอ”

ในเมื่อมีโอกาสได้เจอกับอานหนิงแล้ว จ้าวฉี่ฉิงจึงไม่จำเป็นต้องไปถามฟู่ซีเสิน

“เธอแอบอ่านไดอารี่สมัยมหาลัยของฉันใช่ไหม？”