บทที่ 36 หารกัน

จ้าวฉี่ฉิงกลอกตาและมองไปที่อานหนิงอย่างไม่พอใจ "เมื่อวานเขาบอกว่าต้องไปตอน 6 โมง คุณไม่เห็นหรือไงว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว"

อานหนิงได้ยิน เลยพลิกโทรศัพท์ดู นี่มัน 10 โมงแล้ว

"เป็นไปไม่ได้ ซีเสินจะไม่ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว"

อานหนิงไม่เต็มใจที่จะยอมรับความจริงนี้

จ้าวฉี่ฉิงชี้ไปที่ผู้ช่วยเว่ยที่อยู่นอกประตู "จริงๆเขาไม่ได้ทิ้งคุณไว้ที่นี่ ยังมีคนรอคุณอยู่"

ตามทิศทางที่จ้าวฉี่ฉิงชี้นิ้วไป อานหนิงก็เห็นผู้ช่วยเว่ยที่กำลังเดินเข้ามา "คุณผู้หญิงอาน ฉันรอคุณอยู่ที่นี่มา 4 ชั่วโมงแล้ว"

ทำตามคำสั่งของฟู่ซีเสิน ผู้ช่วยเว่ยก็รออานหนิงมาตลอด

เมื่อเห็นเธอมา ก็รีบพาเธอออกไป

ได้เคลียร์เสียงเจี๊ยวจ๊าวนอกประตูเสร็จแล้ว จ้าวฉี่ฉิงง่วงนอนมากและกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บสัมภาระของเธอ

เมื่อยืนอยู่ที่หน้าอ่างล้างจาน เธอนึกถึงตอนที่ฟู่ซีเสินออกเดินทางไปในตอนเช้า

ในความเป็นจริง เมื่อฟู่ซีเสินจากไป เขามาเคาะประตูบ้านของเธอและให้เสื้อผ้ากับเธอเพื่อชดเชยกับเสื้อผ้าที่เปื้อนกาแฟเมื่อคืนนี้

เมื่อมองไปที่ชุดสีขาวบริสุทธิ์บนโซฟา จ้าวฉี่ฉิงก็ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

.......

ทันทีที่กลับมาถึงบริษัท ฟู่ซีเสินได้รับโทรศัพท์จากอานหลิน "ซีเสิน ได้ยินมาว่าคุณทิ้งอานหนิงไว้ตามลำพังในคฤหาสน์เหรอ?"

"เปล่านะ ผู้ช่วยเว่ยรอเธออยู่ ที่บริษัทมีเรื่องด่วน ผมเลยกลับมาก่อน"

ฟู่ซีเสินอธิบายเหตุผลในการกลับไปก่อนเล็กน้อย

"อือ ร่างกายของอานหนิงไม่แข็งแรงเลยต้องเข้าใจให้มากขึ้นหน่อย"

"คุณลุงครับ ถ้าไม่มีอะไรผมวางสายก่อนนะ"

"อือ โอเค"

ได้ฟังคำตอบของเขา ฟู่ซีเสินเลยวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ

เมื่อเหลือบมองไปที่โทรศัพท์ ฟู่ซีเสินคิดถึงตอนเช้าตอนที่เปิดประตูแล้วเห็นดวงตาที่ง่วงนอนของจ้าวฉี่ฉิง เธอควรจะนอนต่อ