บทที่ 87 บอกประธานฟู่ได้ตามตรง

จ้าวฉี่ฉิงหลงระเริงกับพฤติกรรมหึงหวงของฟู่ซีเสิน และได้รับคำเชิญให้วิดีโอคอลจากอีกฝ่าย

ในขณะที่กำลังตัดสินใจว่าจะรับหรือไม่ ฟู่ซีเสินก็ส่งข้อความ：ไม่กล้ารับ？

วิธีการยั่วยุนี้ ทำให้จ้าวฉี่ฉิงรับสายวิดีโอคอล และสีหน้าของฟู่ซีเสินก็ดูภาคภูมิใจ

ผู้ชายที่อยู่บนหน้าจอหน้าตาดีมาก ๆ และรอยยิ้มที่มีเสน่ห์บนใบหน้าของเขา ทำให้จ้าวฉี่ฉิงเกือบจะหลงใหล

“มองพอหรือยัง？”

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนนั้นดึงความคิดที่จมดิ่งของเธอกลับมา เธอกระแอมเบา ๆ เพื่อปกปิดความเก้อเขินของตัวเอง

“ทำไมจู่ ๆ ถึงโทรหาฉัน？”

รู้อยู่แล้วว่าฟู่ซีเสินจะถามหาความรับผิดชอบ แต่จ้าวฉี่ฉิงก็แกล้งทำเป็นไร้เดียงสา

“ประธานจ้าวรู้ได้อย่างไรว่าที่ผมมีกลิ่นเปรี้ยว ๆ”

ดูเหมือนฟู่ซีเสินจะไม่รู้ว่าจ้าวฉี่ฉิงหมายถึงอะไร และมองไปยังผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างหน้าอย่างเกียจคร้าน

“ที่แท้ประธานฟู่ก็ไม่ได้กลิ่น ดูเหมือนว่ามีเพียงที่เซิ่งฮุยเท่านั้นที่ได้กลิ่น”

จ้าวฉี่ฉิงละทิ้งประเด็นก่อนหน้านี้ และไม่พูดคุยเรื่องไร้สาระอีก

ในเมื่อฟู่ซีเสินไม่ยอมรับว่าหึงหวง เธอก็ไม่สามารถบังคับให้เขายอมรับได้

“ดูเหมือนว่าที่เซิ่งฮุยจะมีงานน้อยมาก ประธานจ้าวถึงได้มีเวลาว่างไปเยี่ยมชมกองถ่าย” ฟู่ซีเสินพลิกอ่านเอกสาร โดยไม่กระทบการสนทนากับจ้าวฉี่ฉิง

“การไปเยี่ยมชมกองถ่ายก็คืองาน ถึงอย่างไรก็ต้องไปดูแลโครงการที่เซิ่งฮุยลงทุน”

จ้าวฉี่ฉิงตอบอย่างมั่นใจ “คุณไปทำงานเถอะ ฉันก็จะดูเอกสารแล้ว”

จ้าวฉี่ฉิงเขย่าเอกสารที่อยู่ข้างหน้า และหลังจากที่เขาพยักหน้า เธอก็วางสาย

เมื่อดูบันทึกการสนทนาของทั้งสองคน จ้าวฉี่ฉิงก็ถอนหายใจอย่างหดหู่ ส่วนใหญ่เป็นฟู่ซีเสินที่เป็นฝ่ายโทรหาเธอ และการที่โทรหาเธอก็เพราะมีจุดประสงค์

หลังจากที่ฟู่ซีเสินวางสาย เขาก็มองไปยังผู้ช่วยเว่ยที่อยู่ข้างหน้า “จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ？”

“ครับ”

จากนั้นเขาก็รายงานฟู่ซีเสินเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของเฉียงเวยกรุ๊ป

“ท่านประธาน มีงานอยู่แล้วสามงานที่จะไม่มีการต่อสัญญากับเทียนจิ่งอีก เป็นอานหลินที่ผู้อยู่เบื้องหลัง”

ฟู่ซีเสินคิดอยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้ แต่ไม่คิดว่าอานหลิงจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้รับข้อมูลของบริษัทที่เกี่ยวข้อง ฟู่ซีเสินยิ้มก็ยิ้มเยาะ “สำหรับความร่วมมือที่ไม่สำคัญ หาบริษัทอื่นมาแทนพวกเขาได้เลย”

อานหลินต้องการใช้วิธีนี้ เพื่อทำให้เขานึกเสียใจกับสิ่งที่เคยทำก่อนหน้านี้

เพียงแต่เขาคิดผิด เงื่อนไขที่บริษัทเทียนจิ่งสามารถให้ได้นั้น เทียบไม่ได้เลยกับบริษัทอื่น

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะร่วมมือกับเทียนจิ่ง ย่อมต้องรู้จุดจบ

“ประกาศชื่อของพวกเขา ให้ทุกคนรู้ว่าเที่ยนจิ่งจะไม่ร่วมมือกับพวกเขาอีกต่อไป และแถลงข่าวการประมูลบนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์”

หลังจากพูดจบ ฟู่ซีเสินก็โยนข้อมูลของพวกเขาลงในเครื่องทำลายเอกสาร ในเมื่อไม่ได้ร่วมมือกันแล้ว ข้อมูลพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์

“ท่านประธาน ช่วงนี้คุณอานพยายามหาวิธีที่จะเข้ามาในบริษัท แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขัดขวางไว้หลายครั้งแล้ว”

ทันใดนั้นผู้ช่วยเว่ยก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นานแผนกต้อนรับโทรเข้ามา เพื่อถามความเห็นของฟู่ซีเสิน

“บอกอานหลินว่าการกระทำของคุณอานของเขา ส่งผลกระทบต่อการทำงานของพนักงาน”

ฟู่ซีเสินยืนขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ และเห็นเงาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รับรองด้านนอก

ด้วยความคิดที่ดื้อรั้นของอานหนิง ฟู่ซีเสินจึงไม่ลังเลหรือรู้สึกผิด

หลังจากที่ละสายตา ฟู่ซีเสินก็เปิดปากกาที่เก็บรักษาไว้อย่างดีอีกครั้ง และลูบไล้เพชรบนตัวปากกาเบา ๆ

เจ้าของของมันคงจะไม่มีวันได้เห็นมันอีก……