บทที่ 90 ไม่มีสิทธิ์

“เรารู้จักกันมานานมาก และติดเป็นนิสัยแล้ว”

เมื่อพูดถึงซินมั่ว จ้าวฉี่ฉิงก็ไม่มีท่าทีที่แข็งกระด้างอีก และแน่นอนว่ากท่าทางของเธอก็เปลี่ยนไปด้วย

“ผู้ชายกับผู้หญิงควรมีระยะห่างรู้ไหม？” ฟู่ซีเสินจ้องมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา และรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

จ้าวฉี่ฉิงไม่คิดว่าการที่เธอสนิทสนมกับซินมั่วเป็นเรื่องที่ผิด แต่กลับคิดว่าฟู่ซีเสินมองเพียงแค่ด้านเดียว

“ฟู่ซีเสิน คุณไม่มีน้องสาวที่โตมาด้วยกัน คุณอาจจะไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเรา”

จ้าวฉี่ฉิงพยายามอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน และไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นความเหินห่างระหว่างเธอกับฟู่ซีเสิน

“ผมจะใกล้ชิดสนิทสนมกับคนที่ทำให้ผมรู้สึกดีเท่านั้น”

น้ำเสียงที่ไม่แยแสของฟู่ซีเสิน ฟังดูเหมือนกำลังเหน็บแนบจ้าวฉี่ฉิง หรือว่าเธอสามารถสนิทสนมกับคนที่ทำให้เธอไม่สบายใจได้？

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เธอก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร และเมื่อกำลังจะเอ่ยปาก เธอก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาของฟู่ซีเสิน “ลงไปจากรถ”

เมื่อเห็นความตั้งใจที่แน่วแน่ของฟู่ซีเสิน แววตาของจ้าวฉี่ฉิงก็เป็นประกายด้วยความเศร้าโศก

เดิมทีพวกเขาก็อยู่กันคนละโลก ทำไมเธอต้องบังคับผู้ชายคนนี้ให้เข้าใจเธอด้วย？

เธอเปิดประตูรถ น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบและไม่ได้ยินเสียงของความผิดหวัง

“เพื่อนไม่แบ่งแยกเพศ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ ฉันก็ขอโทษด้วย”

หลังจากพูดจบ จ้าวฉี่ฉิงก็ปิดประตูรถ และหันหลังเดินไปตามถนนที่มืดมิด

สุดท้ายฟู่ซีเสินก็ไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของเธอ และถือว่าเป็นปัญหาร้ายแรง

เธอสามารถเลือกฟู่ซีเสินได้อย่างไม่มีเงื่อนไข แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เธอห่างเหินกับซินมั่ว

เมื่อมองดูจ้าวฉี่ฉิงที่เดินจากไป ฟู่ซีเสินก็เอามือขวาทุบพวงมาลัยเพื่อระบายความโกรธ

ในเมื่อจ้าวฉี่ฉิงไม่ต้องการการดูแลจากเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอ

เขารู้สึกว่ามีไฟสุ่มอยู่ในใจของเขา และต้องระบายมันออกมา เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเบอร์โทรของฉินฟั่ง

“ฉันจะไปรอนายที่เดิมนะ”

หลังจากวางสาย ฟู่ซีเสินก็ตรงไปที่คลับ

เมื่อได้ยินเสียงของฟู่ซีเสิน ฉินฟั่งก็รู้ว่าเขาต้องอารมณ์ไม่ดีอย่างแน่นอน เขาจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปที่จุดนัดพบ

เมื่อเขามาถึง ฟู่ซีเสินก็ดื่มเหล้าไปหนึ่งขวดแล้ว

“ฟู่ซีเสิน เกิดอะไรขึ้นกับนาย？” น้อยมากที่ฉินฟั่งจะเห็นเขาดื่มเหล้าแก้กลุ้ม

ฟู่ซีเสินเป็นผู้ชายที่มีเหตุผลที่สุดในความคิดของเขา แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเมาแล้ว

“มาแล้วเหรอ?” ฟู่ซีเสินไม่ได้ตอบคำถามของฉินฟั่ง และรินเหล้าให้เขา แก้วหนึ่ง “ช้าไปหนึ่งนาที”

ฉินฟั่งอยากจะด่า แต่ตอนนี้เขาเพียงต้องการให้ฟู่ซีเสินเมาในทันที

ฉินฟั่งไม่สามารถหลบเลี่ยงบทลงโทษของการมาช้าได้ เขาดื่มหมดแก้วในคราวเดียว และพูดอย่างไม่พอใจ

“ใครทำให้นายโมโหกัน？ถึงได้มาระบายใส่ฉัน？”

ฟู่ซีเสินหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา และยังคงไม่พูดไม่จา จากนั้นก็จะดื่มเหล้าเข้าไปอีกแก้ว

การกระทำของเขาทำให้ฉินฟั่งตกใจ และรีบห้ามเขา “เกิดอะไรขึ้น？”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามซ้ำ ๆ ของฉินฟั่ง ฟู่ซีเสินก็ค่อย ๆ ปริปาก “ฉันทะเลาะกับจ้าวฉี่ฉิง”

“ทะเลาะ？”

ฉินฟั่งรู้สึกแปลกใจและสงบสติอารมณ์ “ไม่ได้เป็นหุ้นส่วนกันแล้วไม่ใช่เหรอ ？ต่อไปก็คงไม่ต้องเจอกันบ่อย ๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”