ตอนที่ 12 ทุกคนย่อมมีความลับเป็นของตัวเอง

วันรุ่งขึ้น

ฟู่ซีเสินนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ บนโต๊ะมีสมุดเล่มสีแดงวางอยู่ เป็นสมุดใบหย่า

เขามองสักพักแล้วโยนเข้าถังขยะไป

และในตอนนี้ผู้ช่วยเว่ยเข้ามาทำความเคารพเขาแล้วพูด : “คุณผู้ชาย ท่านประธานอานจากเฉียงเวยกรุ๊ปโทรมาหาคุณชาย”

พ่ออานหนิง?

ฟู่ซีเสินจัดการกับอารมณ์ตัวเองแล้วรับโทรศัพท์ : “คุณลุงอาน”

เสียงของคนวัยกลางคนที่แหบแห้ง “ซีเสินเอ๊ย สองสามวันนี้อานหนิงอยู่บ้านหลานเธอทำตัวน่ารักรึเปล่า ช่วงนี้ลุงไม่ว่างไปดูเธอเลย มีแค่ป้าหลานที่เข้าไปหาเธอ ลุงกลัวว่าเธอจะไม่พอใจ”

ฟู่ซีเสินเสียงนิ่งเข้ม : “คุณลุงวางใจได้ ช่วงนี้อานหนิงฟื้นตัวดีมากคุณแม่อยู่เป็นเพื่อนเธอบ่อยมาก”

“อ้อ อย่างนั้นก็ดีแล้ว” อานหลินหายใจลึก: “ลุงได้ยินคนเขาพูดมาบ้าง ได้ยินว่าเรื่องที่อานหนิงประสบอุบัติเหตุเมื่อ 5 ปีก่อนภรรยาคนก่อนของหลานมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เมื่อวานแม่ของอานหนิงไปเยี่ยมเธอ จึงถามเธอไป แต่อานหนิงไม่พูดอะไรเลย ซีเสินหลานรู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น?”

สีหน้าเขาดูตกใจและเม้มปากไว้ ไม่พูดอะไรในทันที

“ซีเสิน หลานฟังอยู่ไหม?”

หลังจากนั้นไม่นาน ฟู่ซีเสินก็ขมวดคิ้ว : “อุบัติเหตุในครั้งนั้น………..จริงๆแล้วจ้าวฉี่ฉิงมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยนิดหน่อยครับ”

อานหลินพูดจาหนักแน่น : “หลานรู้ดีว่าอานหนิงเป็นที่รักที่ลุงคอยทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็กจนโต เรื่องอุบัติเหตุเมื่อ 5 ปีก่อนทำให้ลุงกับป้าแทบจะล้มลง อานหนิงฟื้นขึ้นมาคนแรกที่เธอเจอคือหลาน ฉนั้นความรู้สึกที่มีเธอต่อหลานมันลึกซึ้งเพียงใด ดั้งนั้นภรรยาคนก่อนของหลานกับอานหนิงใครสำคัญกว่ากัน หลานคงจะเข้าใจดีอยู่แล้ว”

ฟู่ซีเสินหลับตา : “ครับ”

ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนว่าจะพึงพอใจมาก : “ซีเสิน ลุงหวังว่าหลานจะเป็นคนที่คู่ควรที่สุดสำหรับอานหนิง”

หลังจากวางสายซีเสินก็ครุ่นคิดอยู่

สักพักก็เรียกผู้ช่วยเว่ยเข้ามา : “ผมมีเรื่องจะให้คุณทำ”

……………

จ้าวฉี่ฉิงกับหรงเยี่ยน ซินมั่วเดินเกาะไหล่ออกมาจากตึกเซิ่งฮุยด้วยกัน

ซินมั่วยิ้มแล้วเกาะไหล่ของหรงเยี่ยนแล้วยกนิ้วโป้งให้ “เมื่อกี้ดีมากจริงๆ พวกเธอไม่ได้ดูสีหน้าของคนแก่พวกนั้นเขียวหมดแล้ว เพราะวิธีของหรงเยี่ยน 555”