บทที่ 10

“คุณหลี่? คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เมื่อลู่เฉินเห็นหลี่ชิงเหยาเดินมา สายตาของลู่เฉินก็หยุดชะงักในตอนแรก แต่ในไม่ช้าเขาก็กลับทำเป็นไม่แยแส

“บังเอิญเจอพอดี เลยมาทักทาย”

หลี่ชิงเหยากลืนคำพูดที่เธอเตรียมมาเพื่อที่จะอธิบายต่อ

เธอเคยได้ยินจากแม่ของเธอมาก่อนว่าลู่เฉินมีความรักครั้งใหม่แล้ว แต่เดิมเธอยังไม่ค่อยเชื่อนัก

แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นความจริง

แม้ว่าทั้งสองจะหย่าร้างกันแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเมื่อเห็นว่าสามีเก่าของเธอมีผู้หญิงคนใหม่ในไม่ช้า

มันเป็นความรู้สึกที่ต่อต้านที่อธิบายได้ยาก

“คุณลู่คะ นี่คือเพื่อนของคุณหรอ” ฉาวซวนเฟยมองดูหลี่ชิงเหยา

ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิง เธอรู้สึกถึงความเกลียดชังเล็กน้อยที่อีกฝ่ายแสดงออกมา

“อดีตภรรยาของผม” ลู่เฉินตอบ

"อ๋อ?"

ฉาวซวนเฟยยักคิ้วและยกมุมปากขึ้น

“สวัสดีค่ะ ฉันแซ่ฉาวค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

เธอยิ้มและยื่นมือออกมาอย่างสง่างาม

แต่คางที่ยกขึ้นเล็กน้อยของเธอนั้น กลับทำให้รู้สึกถึงการกดขี่ลึกๆ

"สวัสดีค่ะ"

หลี่ชิงเหยาตอบอย่างสุภาพ

แม้ว่าเธอจะมั่นใจมากมาตลอด แต่เธอต้องยอมรับว่าผู้หญิงตรงหน้านี้สวยเหลือเกิน

ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรืออุปนิสัยประจำตัวของเธอ มันก็ไม่ได้ด้อยกว่าเธอแม้แต่น้อยเลย

และในบางมุมเธอก็ยังดียิ่งกว่า!

ผู้ชายน่าจะชอบแบบนี้ใช่ไหม?

“ลู่เฉิน ทำไมฉันไม่เคยเห็นเพื่อนของคุณคนนี้มาก่อน?” หลี่ชิงเหยาอดสงสัยไม่ได้

“เมื่อก่อน คุณเคยสนใจเรื่องเหล่านี้ด้วยหรือ?” ลู่เฉินพูดอย่างสงบ

ประโยคนี้ทำให้หลี่ชิงเหยาพูดอะไรไม่ออก

เธอไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาตรงๆอย่างนี้ แม้มันจะรุนแรงเพียงเล็กน้อย

บรรยากาศอึดอัดในชั่วขณะหนึ่ง

“ลู่เฉิน ฉันแค่อยากจะคุยกับคุณ”

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที หลี่ชิงเหยาก็พูดอีกครั้ง

“จะคุยเรื่องอะไรล่ะ?”

ลู่เฉินไม่มีการแสดงออกใดๆ

“ตรงนี้ไม่ค่อยสะดวก คุณตามมาสิ”

ขณะที่หลี่ชิงเหยาพูด เธอก็เดินไปที่ตรงมุมนึง

เมื่อเธอพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตามมา เธอก็หยุดเดินอย่างกะทันหัน และขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หากคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดอยู่ตรงนี้สิ คนอื่นจะได้ไม่เข้าใจผิด” ลู่เฉินกล่าว

“ต้องขนาดนี้เลยหรอ” หลี่ชิงเหยาขมวดคิ้วอีกครั้ง

เธอพร้อมที่จะคืนดีกับเขาแล้ว แต่ทำไมคนตรงหน้าไม่ไว้หน้าเธอเลย?

และเขายังต่อต้านขนาดนี้ด้วยซ้ำ ราวกับว่าเขาไม่ได้แคร์เธอแม้แต่น้อยเลย

“คุณหลี่ครับ เราหย่ากันแล้วนะครับ คุณมีสถานะที่สูงส่ง คุณอย่ามาคบกับคนอย่างผมดีกว่า เพื่อไม่ให้คุณเสียหน้า” ลู่เฉินกล่าว

“ฉันไม่เข้าใจ ทำไมจะต้องทำถึงขนาดนี้?” สีหน้าของหลี่ชิงเหยาดูแย่เล็กน้อย

"คุณถามผมหรอ?"

ลู่เฉินค่อยๆเงยหน้าขึ้น "นี่คือสิ่งที่คุณเลือกไม่ใช่เหรอ?"

"ฉัน......"

หลี่ชิงเหยาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

ใช่ เธอเป็นคนริเริ่มที่จะหย่าร้าง

ตอนนี้มาพูดเรื่องนี้ มันจะไปมีความหมายอะไร?

แต่ความไม่สบายใจของเธอมันมาจากไหนล่ะ?

โดยเฉพาะเมื่อเธอเห็นลู่เฉินอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ทำไมเธอถึงรู้สึกโกรธ?

และความรู้สึกนี้ก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ลู่เฉิน ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน แต่ฉันไม่ได้คิดว่าฉันได้ทำอะไรผิด และฉันได้ให้โอกาสคุณแล้ว!”

น้ำเสียงของหลี่ชิงเหยาค่อยๆเย็นลง

นิสัยของเธอหยิ่งผยองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว มันไม่ง่ายที่เธอจะวางทิฐิลงแล้วเข้ามาทักทาย

แต่สุดท้ายอีกฝ่ายกลับไม่รับน้ำใจเธอเลย

“แล้วผมเป็นคนผิดหรอ?”