บทที่ 6

“ไอ้ขยะแกนี่!”

ฉาวซวนเฟยโกรธทันที เธอดึงศาสตราจารย์จางขึ้นแล้วตะโกนว่า "ฉันบอกว่าไม่ให้ดึงเข็มออกมา แต่คุณก็ยังจะดึงมันออก ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว คุณแม่งกลับตอบฉันมาแบบนี้งั้นหรอ?!"

“ไม่...ไม่เกี่ยวอะไรกับผม ผมได้ทำอย่างเต็มที่แล้ว”

ศาสตราจารย์จางส่ายหัวเรื่อยๆ และเขาเริ่มบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบ "โอ้ มันเป็นปัญหาของหมอคนนั้นแน่ๆ เป็นเพราะเขาฝังเข็มแบบสุ่มๆนั่นแหละ ถึงจะฆ่าตาเฒ่าฉาว!"

"ปัง!"

ฉาวซวนเฟยตบหน้าศาสตราจารย์จางอย่างแรง "ไอ้สารเลว! คุณเองที่โง่เขลาแต่ยังจะไปโทษคนอื่นเขาอีกงั้นเหรอ? ฉันเตือนคุณเลยนะ ถ้าคุณปู่ของฉันไม่รอด ฉันก็จะฆ่าคุณอย่างอนาถเอง!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้พูดออกมา ใบหน้าของศาสตราจารย์จางก็ซีดลง

ด้วยพลังของตระกูลฉาว ที่ทำให้เขาหายไปจากโลกนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

"เกิดอะไรขึ้น?"

ในเวลานี้ ลู่เฉินเดินเข้ามาอีกครั้ง

แต่เมื่อลู่เฉินเห็นตาเฒ่าฉาวที่สีหน้าเป็นสีดำและมีเลือดออกจากปากและจมูกเขา ลู่เฉินก็ขมวดคิ้วทันที

“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามดึงเข็มออกน่ะ? ทำไมพวกคุณไม่ฟัง?” ลู่เฉินดูไม่พอใจมาก

"คุณลู่คะ เมื่อกี้..."

ก่อนที่ฉาวซวนเฟยจะอธิบาย ศาสตราจารย์จางก็ก้าวไปข้างหน้า เขาจับคอเสื้อของลู่เฉินแล้วตะโกนว่า "คุณเป็นคนที่ฝังเข็มเหรอ?คุณรู้ไหมว่ามันเป็นเพราะการรักษาตามอำเภอใจของคุณ มันถึงจะทำให้อาการของตาเฒ่าฉาวหนักขึ้น ผมจะดูสิว่าคุณจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง!”

กว่าจะเจอแพะรับบาป แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปง่ายๆแน่

“ดูเหมือนว่าคุณเป็นคนที่ดึงเข็มออกมาใช่ไหม?” ลู่เฉินยักคิ้ว

“แล้วไงล่ะ?”

“ไม่มีอะไร ผมแค่สงสัยว่า คนที่ไม่มีความสามารถ ชอบโยนความรับผิดชอบ และไร้ยางอายอย่างคุณ มันเป็นหมอได้ยังไงกัน?”

"แก--"

"หุบปาก!"

ฉาวซวนเฟยผลักศาสตราจารย์จางออกไปและดึงลู่เฉินไปที่ข้างเตียงอย่างรวดเร็ว "คุณลู่คะ ตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วนมาก โปรดช่วยคนไข้ก่อน!"

"คุณฉาวครับ เขาเป็นแค่คนหลอกลวง เขาจะไปมีความสามารถอะไรได้? คุณอย่าได้ถูกเขาหลอกเชียวนะครับ! " ศาสตราจารย์จางกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

“เขารักษาไม่ได้ งั้นคุณมารักษาเองสิ” ฉาวซวนเฟยขึงตาใส่เขาอย่างเย็นชา

“ผม——” ศาสตราจารย์จางพูดไม่ออกทันที

ถ้าเขามีวิธี เขารักษาไปนานแล้ว จะรอถึงตอนนี้ได้ไง?

ขณะที่ลู่เฉินกำลังจะลงมือนั้น ศาสตราจารย์จางก็พูดอย่างกะทันหันว่า "ไอ้หนุ่ม! อย่าหาว่าผมไม่ได้เตือนคุณนะ ตาเฒ่าฉาวมีสถานะที่โดดเด่น หากคุณรักษาเขาแล้วเกิดปัญหาอะไรขึ้น ผมว่าชีวิตน้อยๆของคุณคงไม่รอดแน่! "

“ถ้าอย่างงั้น ผมจะไม่รักษาแล้ว คุณจัดการเองเถอะ”

ลู่เฉินขี้เกียจที่จะพูดเรื่องไร้สาระ เขาหันหลังกลับและพร้อมที่จะจากไปทันที

“ไอ้ชาติหมานี่! ใครให้แกพูดมากแบบนี้!”

ฉาวซวนเฟยโกรธมาก เธอยกมือขึ้นและตบหน้าศาสตราจารย์จางอย่างแรงอีกครั้ง

ตบเขาโซเซจนแทบจะล้มลงเลย

เมื่อลู่เฉินมองดูศาสตราจารย์จางที่แก้มแดงและบวม แม้ว่าลู่เฉินจะไม่มีการแสดงออกอะไร แต่ในใจเขาก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น

"คุณลู่คะ โปรดยื่นมือเข้ามาช่วยเราด้วยเถอะค่ะ ตระกูลฉาวของเราจะขอบคุณคุณมากๆเลย!"

ฉาวซวนเฟยเปลี่ยนสีหน้าของเธออีกครั้ง

“มันยุ่งยากนิดหน่อยครับ ตอนนี้แหล่งที่มาของพิษถูกกระตุ้น มันได้รุนแรงยิ่งขึ้น การฝังเข็มเพียงอย่างเดียวไม่สามารถมีบทบาทชี้ขาดได้อีกต่อไป ผมยังต้องการของบางอย่างเพื่อใช้เป็นแนวทางในการนำร่องตัวยาครับ” ลู่เฉินกล่าว

“คุณลู่คะ คุณบอกมาสิ ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ฉันก็จะหาให้คุณ” ฉาวซวนเฟยกล่าว

“ผมต้องการหนอนผีเสื้อ150กรัม แมงมุม150กรัม และแมลงสาบ150กรัม แล้วทอดพวกมันจนมีกลิ่นหอมเสร็จแล้วปิดผนึกไว้ในขวดโหล”

“อุ๊ย – คุณต้องการสิ่งเหล่านี้มาทำไม? ไม่ขยะแขยงบ้างหรือไง” ฉาวอานอานฟังแล้วขนหัวลุกซู่

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ รีบไปทำซะ!” ฉาวซวนเฟยขึงตาใส่

ฉาวอานอานได้แต่นำบอดี้การ์ดไปรวบรวม

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แมลงทอดสีทองขวดหนึ่งก็ถูกส่งไปที่วอร์ด

“คุณฉาวครับ หลังจากที่ผมฝังเข็มเสร็จแล้ว คุณก็เปิดขวดแล้ววางไว้ระหว่างปากและจมูกของคุณปู่ของคุณนะครับ” ลู่เฉินกำชับ

“โอเค!” ฉาวซวนเฟยพยักหน้า

"ผมจะเริ่มแล้ว"

ลู่เฉินหยิบเข็มเงินออกมาแล้วหายใจเข้าลึกๆ

จากนั้นเขาก็กระตุ้นพลังงานภายในร่างกาย และฝังเข็มไปที่ช่องท้องส่วนล่างของตาเฒ่าฉาวอย่างรวดเร็ว