บทที่ 1

เจ็บ...

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันลืมตาขึ้น นางก็เห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังใช้แรงบังคับกดมือทั้งสองข้างของนางไว้ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ แถมยังฉายแววรังสีอำมหิตออกมาชัดเจน ราวกับพญามัจจุราชในนรกก็ไม่ปาน!

“ไอ้คนสารเลว ปล่อยข้านะ!”

เซี่ยเชียนฮวันตกใจมาก นางพยายามต่อต้านสุดแรง โดยการใช้กำปั้นทั้งสองข้างทุบไปที่หลังของชายผู้นั้นไม่หยุด

แต่นางกลับรู้สึกว่าร่างกายของนางช่างไร้เรี่ยวแรง ไม่มีพลังที่จะต่อต้านเขาได้เลยสักนิด!

นี่มัน...ถูกวางยาอย่างนั้นเหรอ?

“อย่าดิ้น”

ชายผู้นั้นกัดฟัน ใช้มือบีบไปที่ลำคอเรียวระหงของหญิงสาว เขาออกแรงบีบลงมาอย่างเต็มที่ จนเส้นเอ็นปูดบวมขึ้นมาที่หลังมือของเขาเลยทีเดียว ราวกับอยากจะบีบคอนางให้สิ้นใจตายไปซะเดี๋ยวนั้น!

เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูนางอย่างเย็นชาว่า “เจ้าจงใจจุดธูปหอมกระตุ้นกำหนัดไว้ในห้อง เพื่อดึงดูดให้ข้ามาหา ตอนนี้เจ้าก็สมใจแล้วหนิ ยังจะมีหน้ามาด่าข้าว่าเป็นคนสารเลวอีกหรือ”

“ข้าเปล่านะ...อ๊า!”

เซี่ยเชียนฮวันหน้าซีดเผือดลงทันที นางยังไม่เคยมีแฟนมาก่อน แค่จับมือกับผู้ชายนางก็ไม่เคย แต่ผู้ชายสารเลวคนนี้นี่มัน...!

“แก ไปตายซะ...” ตอนนี้เซี่ยเชียนฮวันทำได้เพียงใช้คำพูดหยาบคายมาแก้แค้นเขาเท่านั้น

คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคนี้จะไปกระตุ้นความโมโหของอีกฝ่ายได้!

เขายกฝ่ามือใหญ่ขึ้นมาแล้วตบลงไปบนใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวันอย่างแรง จนนางเห็นดาวลอยมาเลย จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วคลุมเสื้อนอกอย่างรวดเร็ว ในดวงตาที่เย็นเยียบนั้นมีเพียงความเกลียดชัง เขารู้อยู่เต็มอกว่าผู้หญิงคนนี้ได้รับทรมานมาก แต่กลับไม่ได้รู้สึกสงสารนางเลยสักนิด

ถึงแม้พวกเขาเพิ่งทำเรื่องใกล้ชิดของสามีภรรยาเสร็จมาก็ตาม แต่เขาก็ยังมองเห็นนางเป็นศัตรูอยู่ดี!

“เซี่ยเชียนฮวัน จากนี้เจ้าจงอยู่แต่ในหอหลันเซียงแห่งนี้ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามไม่ให้ เจ้าออกไปที่ไหนแม้เพียงหนึ่งก้าว!”

เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่พกติดไว้เป็นประจำมาซับรอยเลือดตรงมุมปากที่เพิ่งจะถูกกัดเมื่อครู่ แล้วโยนผ้าลงบนร่างที่สะบักสะบอมของเซี่ยเชียนฮวัน

สายตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความดูถูก เหมือนกับสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับนางล้วนเป็นเสมือนขยะสกปรก

เขาเดินตัวปลิวออกไป ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความยุ่งเหยิง

เวลาผ่านไปประมาณสิบห้านาที