บทที่ 106

เนื่องจากว่าพระชายาองค์ชายรองถูกงูฉกขาจนได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นนางจึงนั่งอยู่ที่นี่ ไม่ได้ให้บ่าวรับใช้ไปค้นตัวที่ด้านข้างด้วย

จั๋วเสิ่นเออร์กล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจว่า "บ่าวมีแรงมากกว่าคนอื่น ให้บ่าวพยุงไปทางโน้นเถิดเจ้าค่ะ"

"อย่าแตะต้องตัวข้า! ข้า ข้าไม่ให้เจ้าค้นตัว หากข้ามีสงหวงติดตัวอยู่จริง เหตุใดจึงยังถูกงูฉกได้ ไร้สาระสิ้นดี!"

พระชายาองค์ชายรองปฏิเสธคัดค้าน

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มขึ้นแล้วกล่าวเบาๆ ว่า "แม้สงหวงจะมีคุณสมบัติขับไล่งู แต่หากเจ้าเหยียบไปที่ร่างของมัน มันก็ยังจะฉกเจ้าอยู่ดี เพียงแต่ฉกได้ไม่แรงนัก"

"ข้าเป็นถึงพระชายาองค์ชายรอง บุตรสาวผู้มีอำนาจสืบทอดจากจวนอัครมหาเสนาบดี จะให้พวกเจ้ามาค้นตัวง่ายๆ ได้อย่างไร! พี่ฉงเพคะ รีบห้ามพวกเขาเร็วเข้า..."

พระชายาองค์ชายรองตั้งใจจะสะบัดจั๋วเสิ่นเออร์ออกไป

คิดไม่ถึงว่านางออกแรงมากไปหน่อยจึงทำให้มีห่อเล็กๆ ร่วงหล่นลงมาจากเสื้อ

จั๋วเสิ่นเออร์โน้มกายลงไปเก็บ เมื่อดมมันก็ต้องตกใจ "นี่ นี่คือสงหวง..."

วินาทีนั้นทุกคนก็เงียบสนิท

ต่างคนต่างเบิกตากว้างจ้องมองไปไร้คำบรรยาย

พระชายาองค์ชายรองก็ชะงักลงไปชั่วครู่เช่นกัน

นางนึกไม่ถึงว่าลางสังหรณ์ของตนจะเป็นจริง และยังเป็นแบบที่เลวร้ายที่สุดซึ่งคาดเดาไว้

เซี่ยเชียนฮวัน นังคนสมควรตาย ฉวยโอกาสตอนที่เข้ามาพันแผลให้กับนาง แอบเอาสงหวงใส่ไว้ในเสื้อนาง!

คาดว่าตอนที่โซ่วหยางจวิ้นจู่ลงมือก็ถูกเซี่ยเชียนฮวันค้นพบให้เสียแล้ว

พระชายาองค์ชายรองรู้สึกว่าตนและโซ่วหยางจวิ้นจู่กลายเป็นตัวตลกบนเวทีไปทันใด

พวกนางคิดว่าละครฉากนี้แสดงได้อย่างแนบเนียน แต่กลับถูกเซี่ยเชียนฮวันผู้ยืนอยู่บนแท่นสูงมองออก และคอยดูอย่างเงียบๆ รอชมการแสดงที่ไม่สมจริงของพวกนาง

แท้จริงแล้วเซี่ยเชียนฮวันให้โอกาสพวกนางในการถอยตัวออกมาอยู่หลายหน

แต่กระนั้นพวกนางทั้งสองก็ยังยืนกรานจะแสดงละครฉากนี้ต่อไป

จนกระทั่งกลายมาเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้อื่น