บทที่ 114

ปฏิกิริยาที่เงียบสงบของเซียวเย่หลัน อยู่เหนือความคาดหมายของหลินซวี่

ราวกับว่าเขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

“กล่าวต่อไป”

หลินซวี่กล่าวสิ่งที่พินิจพิเคราะห์ออกมา “พระชายาบอกว่าชายคนนั้นเคยเป็นผู้อารักขาของจวนโหวมาก่อน แต่ข้าน้อยสังเกตเห็นว่า ความห่วงใยที่เขามีต่อพระชายาดูลึกซึ้งเกินไป มันเกินกว่าขอบเขตของผู้อารักขาคนหนึ่ง”

ในฐานะองค์รักษ์ลับ หลินซวี่รู้ดีว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเจ้านาย เขาควรจะวางตัวเองไว้ที่ตำแหน่งใด

เขาละเว้นคำพูดที่ไม่สุภาพของเฟิงเยว่ และเล่าคร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นให้เซียวเย่หลันฟัง

“ข้ารู้แล้ว เจ้าไปเถอะ” เซียวเย่หลันสีหน้าสงบนิ่ง

เมื่อหลินซวี่รู้สึกถึงสายตาของเซียวเย่หลัน เขาก็อดเสียวสันหลังวาบไม่ได้ เหงื่ออันเย็นเยียบแตกพลั่กไปทั่วร่าง!

ท่านอ๋องทรงพิโรธแล้วจริงๆ.....

หรือว่าบางทีเขาไม่ควรพูดเรื่องนี้?

แม้ว่าชายคนนั้นจะทำตัวเกินหน้าที่ไปบ้าง แต่อย่างไรก็ตาม พระชายาก็ไม่ได้พูดคุยกับเขามากนัก...

หลินซวี่เดินตัวสั่นออกจากห้องหนังสือ และกลับไปที่หอหลันเซียงเพื่อคุ้มกันเซี่ยเชียนฮวันต่อ

หนึ่งคืนผ่านไปโดยไร้เรื่องราว

เซี่ยเชียนฮวันนอนจนถึงเที่ยง เมื่อได้ยินเสียงคนจากด้านนอก นางก็ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา

นางนึกว่าเป็นคนไร้ยางอายเซียวเย่หลันที่มาขอข้าวกิน

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ผู้ที่มาจะเป็นมารดาของนาง ฮูหยินอันติ้งโหว

และน้องสาวของฮูหยินอันติ้งโหว

ครอบครัวน้าเซี่ยช่างน่ารำคาญจริงๆ

“ท่านแม่เจ้าคะ เหตุใดท่านไม่แจ้งล่วงหน้าว่าท่านจะมา” เซี่ยเชียนฮวันเดินเข้าไปประคองฮูหยินอันติ้งโหว จากนั้นก็เหลือบมองคนด้านข้างเล็กน้อย “ท่านน้าก็มาด้วยหรือ”

นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ นางไม่รู้เลยว่าหน้าของน้าเซี่ยจะหนาขนาดนี้ ยังกล้ามาพบนางที่จวนจ้านอ๋องอีก

“วันนี้ข้าเพียงแวะมาที่นี่ชั่วคราวนะ น้าของเจ้าบอกว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะพาซวี่เออร์ออกไปเที่ยว พวกนางเห็นสวนของจวนอันติ้งโหวจนเบื่อแล้ว บวกกับข้าคิดถึงเจ้า จึงพาพวกนางแวะมาที่จวนจ้านอ๋องด้วย”

สีหน้าของฮูหยินอันติ้งโหวดูอึดอัดอยู่ไม่น้อย

เมื่อเห็นสีหน้านาง เซี่ยเชียนฮวันก็เดาได้ไม่ยาก การมาเยือนจวนจ้านอ๋องในวันนี้จะต้องเป็นความคิดของน้าเซี่ยอย่างแน่นอน

“ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่ทานอาหารเที่ยงด้วยกันเถอะ แล้วข้าจะออกไปเดินเล่นกับพวกท่าน” เซี่ยเชียนฮวันตอบกลับอย่างไม่ยินดียินร้าย

“พี่เชียนฮวัน ท่านเป็นพระชายามิใช่หรือ แต่ทำไมเรือนอาศัยของเจ้าถึงได้โทรมเช่นนี้เล่า บ้านเรือนของครอบครัวข้ายังดูดีกว่าที่นี่มาก”

หลิวหรูซวี่บีบจมูก พลางมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้ารังเกียจ

ฮูหยินอันติ้งโหวขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเสียงดุ “ฝ่าบาททรงประกาศกฤษฎีกา ห้ามมิให้เชื้อพระวงศ์ฟุ่มเฟือยเป็นอันขาด เบื้องบนตลอดจนเบื้องล่างจะต้องประหยัดมัธยัสถ์ นอกจากนี้จ้านอ๋องก็เกษียณได้หลายปีแล้ว พระองค์ไม่ชอบสิ่งของหรูหราฟุ่มเฟื่อย”

“จ้านอ๋องไม่ชอบสิ่งของหรูหราฟุ่มเฟื่อย หรือไม่ชอบพี่กันแน่” หลิวหรูซวี่เบะปาก

“ข้าไม่รู้ว่าเซียวเย่หลันชอบอะไร แต่ข้ารู้ว่าเขารังเกียจสตรีพูดมากเป็นที่สุด โดยเฉพาะสตรีจากครอบครัวเล็กๆ ที่เป็นผู้หญิงปากยาว ผู้ซึ่งวันๆ เอาแต่นินทาไร้สาระ”

เซี่ยเชียนฮวันมองไปที่หลิวหรูซวี่ด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม