บทที่ 128

“เจ้าไปรอข้าที่ประตูฉางอู่ก่อน เมื่อข้าสนทนากับเสด็จพ่อเสร็จ ข้าจะกลับจวนพร้อมเจ้า”

เซียวเย่หลันแสดงสีหน้าปกติ

เซี่ยเชียนฮวันพยักหน้า “ตกลง”

นางโค้งคำนับแล้วจากไป

ตอนนี้เอง ภายในห้องทรงพระอักษรก็เหลือเพียงสองคนพ่อลูก ฮ่องเต้กับเซียวเย่หลัน

ฮ่องเต้ยกพู่กันขึ้น กล่าวเสียงเรียบ “เด็กคนนั้นเปลี่ยนไปมาก ดูฉลาดมีมารยาท เจ้าควรปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดี อย่ามัวคิดถึงนกกระจิบนกนางแอ่นตลอดทั้งวัน”

“พ่ะย่ะค่ะ” เซียวเย่หลันหลุบตาลง

ได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คราวนี้กลับตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ทำไม มีอะไรทำให้เจ้าเปลี่ยนใจ?”

“ลูกกำลังเรียนรู้ที่จะยับยั้งชั่งใจ”

“เจ้าเนี่ยนะ? คนหัวดื้ออย่างเจ้า ต่อให้ผ่านไปแปดชาติก็ไม่มีทางเรียนรู้ที่จะยับยั้งชั่งใจได้หรอก!” ฮ่องเต้สบประมาท

เซียวเย่หลันไม่รู้จะพูดอะไร จึงยืนอย่างเงียบๆ

“เจ้ากลับมาเมืองหลวงหลายวันแล้ว แต่ข้ายังไม่ได้เตรียมการสิ่งใดให้เจ้า ตอนนี้เจ้าลองเสนอความคิดของตัวเองออกมาสิ” ฮ่องเต้กล่าว

เซียวเย่หลันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ลูกคิดว่าการฝึกทหารเป็นงานที่ดี”

ฮ่องเต้โบกมือ “นั่นมันงานของเสี้ยวเว่ยขุนนางขั้น 6 ดีร้ายอย่างไรเจ้าก็เป็นองค์ชาย จะไม่มีความทะเยอทะยานในราชสำหนักเลยหรือ ไม่ต้องกลัวคนจะหัวเราะเยาะหรอก พูดมา!”

“ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะลูก”

“......”

คราวนี้เป็นฮ่องเต้ที่พูดไม่ออก

เขาไตร่ตรองสักครู่แล้วพูดว่า “เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน ข้าจะมอบกองทัพแดงให้แก่เจ้า เวลานี้อู่อันโหวก็อายุมากแล้ว ลูกๆหลานๆ ของเขาล้วนไร้ประโยชน์ หากทิ้งกองทัพแดงให้กับพวกเขาคงเป็นการเสียเปล่า ไม่สู้ให้เจ้ารับไปจะดีกว่า”

“ลูกรับคำสั่ง”

ใบหน้าของเซียวเย่หลันไร้ซึ่งอารมณ์ หลังจากที่รับคำสั่งแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องทรงพระอักษรอย่างรวดเร็ว

ประตูฉางอู่

เซี่ยเชียนฮวันนั่งอยู่บนรถม้าด้วยความเบื่อหน่าย จู่ๆ รถม้าก็สั่นสะเทือน จากนั้นนางก็เห็นเซียวเย่หลันก้มตัวเดินเข้ามาในรถม้า

นางจึงหดตัวไปซุกตรงมุม ทำให้มีที่ว่างพอสำหรับผู้ชายตัวสูงกว่า 185 ซม.

“เหตุใดท่านไม่ออกไปขี่ม้า มานั่งเบียดในรถม้ากับข้าทำไม”