บทที่ 143

เมื่ออาทิตย์ลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า

"นายท่าน พระชายาอ๋องเดินทางมาเจ้าค่ะ!"

อวิ๋นซีรีบวิ่งเข้ามารายงานในห้อง

ซูอวี้เออร์นั่งอยู่ตรงหน้ากระจกสีทองแดง นางกำลังเลือกสีผึ้งทาปากอยู่ แล้วยิ้มเยาะเมื่อได้ยิน

"เมื่อวานนี้นางเพิ่งสูญเสียลูกพี่ลูกน้องไปคนหนึ่ง อัปมงคลยิ่งนัก อย่านำสิ่งชั่วร้ายมาปนเปื้อนข้า บอกนางไปว่าข้าไม่สบาย ไม่อาจพบแขกได้ ไว้ค่อยมาวันหลัง"

"เจ้าค่ะ"

อวิ๋นซีออกไปรายงานคำพูดของซูอวี้เออร์ให้กับเซี่ยเชียนฮวันฟัง

เซี่ยเชียนฮวันรู้ดีว่าซูอวี้เออร์คงไม่อยากเจอตน จึงหัวเราะด้วยความเยือกเย็นว่า “ทักษะด้านการแพทย์ของข้าสูงส่ง ให้ข้าดูอาการนางเถอะ"

เมื่อกล่าวจบนางก็เดินตรงเข้าไปข้างใน

อวิ๋นซีตกตะลึงแล้วรีบเข้าไปรั้งเอาไว้ "พระชายาอ๋องช้าก่อนเถิด บัดนี้คุณหนูซูไม่จำเป็นต้องให้ดูอาการ นางเพียงอยากพักผ่อน สักเล็กน้อย"

"เจ้ารู้ว่าข้าคือพระชายาอ๋อง? และในจวนอ๋องแห่งนี้ข้าจึงจะเป็นนาย นางเป็นเพียงแค่อนุภรรยาผู้ต่ำต้อยซึ่งมาอาศัยอยู่ด้วย ในเมื่อข้าเดินทางมาที่นี่ ต่อให้นางป่วยก็ต้องออกมาต้อนรับข้า"

เซี่ยเชียนฮวันกล่าวด้วยน้ำเสียงดังลั่น ตั้งใจให้ซูอวี้เออร์ที่อยู่ในห้องได้ยิน

อวิ๋นซีรู้สึกทำตัวไม่ถูก “บ่าวเพียงแค่เกรงว่าอาการเจ็บป่วยจากคุณหนูซู จะส่งต่อไปถึงพระชายาอ๋อง"

"เสี่ยวตง ลงมือได้"

เซี่ยเชียนฮวันไม่อยากจะเอ่ยเรื่องไร้สาระเหล่านี้อีกต่อไป

นางเลิกคิ้วขึ้นเป็นการสื่อสาร จากนั้นเสี่ยวตงก็พับแขนเสื้อขึ้น จัดการกับบ่าวสาวรับใช้ที่เข้ามาขวางทาง ในลานเกิดเสียงโอดครวญขึ้นทันใด

"หยุดนะ! เหตุใดพระชายาอ๋องจึงต้องทำให้คนรับใช้เหล่านี้ต้องเจ็บตัวเล่า โบราณว่าฟ้ามีตา หากต้องการหาเรื่องก็ให้มาหาเรื่องข้าเพียงคนเดียว อย่าเอาผู้บริสุทธิ์ที่ไม่เกี่ยวข้องไปข้องเกี่ยวด้วย เช่นนี้จะไม่ดูไร้คุณธรรมไปหน่อยหรือ"

ซูอวี้เออร์แสร้งทำท่าทางเหมือนเจ็บป่วยเดินโอดโอยออกมา นางดูไม่มีเรียวแรง น่าสงสารเหลือเกิน แต่แววตาที่สื่อถึงความยั่วยุยากที่จะปิดบัง

ไม่เสียแรงที่เรียนรู้ทักษะเสแสร้งมาตั้งเนิ่นนาน ไม่คิดรู้สึกละอายใจจริงๆ เลยเชียว

“ใครบอกว่าข้าจะมาหาเรื่องเจ้า? ข้าเพียงได้ยินว่าแม่นางซูไม่สบาย จึงได้เดินทางมาเยี่ยมเยียน"

"ขอบพระทัยในน้ำใจของพระชายาอ๋องยิ่งนัก”

ซูอวี้เออร์ยิ้มขึ้นหางตาไม่กระดิก

เซี่ยเชียนฮวันจ้องไปที่นางแล้วกล่าวด้วยความเย็นชาว่า “ดูท่าทางเจ้าน่าจะเหนื่อยล้า เมื่อคืนนี้คงออกไปข้างนอกและไม่ได้พักผ่อนเพียงพอสินะ"

"พระชายาอ๋องคิดกังวลมากเกินไปแล้ว เมื่อคืนนี้ข้าอยู่ในเรือนจิ่นซิ่ว ไม่ได้ออกไปไหน" ซูอวี้เออร์ยกมือขึ้นจับผมแล้วยิ้มเบาๆ “อาจจะเป็นเพราะอากาศค่อนข้างแห้ง จึงทำให้สีหน้าของข้าดูย่ำแย่ลง"