บทที่ 145

“ข้าคิดอย่างไรกับคนแซ่เฟิงสำคัญหรือ ตอนนี้ที่สำคัญกว่าก็คือมีคนแอบวางแผนอันต่ำต้อยและใช้ชีวิตผู้คนตั้งหลายชีวิตในการบรรลุผล ส่วนเจ้าได้แต่ตาบอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงเพิกเฉยต่อข้อเท็จจริง"

เซี่ยเชียนฮวันเงยหน้าขึ้นมองไปยังดวงตาอันเย็นชาคู่นั้น ซึ่งดูดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผล

"พอได้แล้ว!"

ด้วยความโมโห เซียวเย่หลันปัดมือเซี่ยเชียนฮวันที่ค้างอยู่กลางอากาศ

ปิ่นหยกขาวที่เปื้อนเลือดในมือของเซี่ยเชียนฮวันประเด็นไปตกอยู่ในสวนดอกไม้ มันถูกดินโคลนห่อหุ้ม

หลักฐานเพียงชิ้นเดียว บัดนี้ก็หายไปแล้ว

เซี่ยเชียนฮวันนำมือกลับมาช้าๆ นางยิ้มตรงมุมปาก รอยยิ้มอันเย็นชาปรากฏขึ้นเล็กน้อย “ข้าบอกกับเจ้าแล้ว เมื่อวานนี้แม้เจ้าจะช่วยข้า แต่วันนี้เจ้าจะห้ามข้า”

เมื่อได้ยินประโยคนี้เซียวเย่หลันก็ชะงักลงเล็กน้อย

ไม่รอให้เขาได้ครุ่นคิดไปมากกว่านั้น ซูอวี้เออร์น้ำตานองหน้าเอ่ยขึ้นว่า "ท่านพี่โกรธแค้นข้าจากก้นบึ้งของหัวใจ ข้าเข้าใจดี แต่ข้าไม่เคยคิดร้ายกับผู้ใด ข้าปฏิบัติดีกับทุกคนเสมอมา ไม่เคยคิดจะทำสิ่งใดที่ผิดขัดต่อคุณธรรม!”

ประโยคนี้ของนางทำให้เซียวเย่หลันนึกถึงค่ำคืนที่ซูอวี้เออร์ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

หากนางไม่ใช่คนจิตใจดี เขาคงจะตายเพราะพิษนั้นไปแล้ว

"กลับไปที่หอเซียงหลันของเจ้า นับแต่วันนี้เป็นต้นไปหากข้าไม่อนุญาต เจ้าอย่าได้ก้าวออกมาแม้แต่ก้าวเดียว”

เซียวเย่หลันปกป้องซูอวี้เออร์เอาไว้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาดูเย็นชา

เขาออกคำสั่งกักบริเวณเซี่ยเชียนฮวันอีกแล้ว

"ได้"

ทุกคนต้องประหลาดใจที่ในครั้งนี้เซี่ยเชียนฮวันไม่ได้พยายามคัดค้าน นางหันหลังกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว ในดวงตาของชายหนุ่มภาพนี้สะท้อนความเด็ดขาดออกมา

ดูเหมือนนางไม่อยากเห็นหน้าของเซียวเย่หลันอีกต่อไป ได้แต่มองไปข้างๆ กล่าวว่า "หากข้ารู้ตั้งแต่แรกว่าที่นี่ไม่มีใครเชื่อคำข้า ในวันนั้นข้าควรจะหนีไปกับเฟิงเยว่ให้ไกลแสนไกล"

ไปให้ไกลที่สุดยิ่งไกลยิ่งดี เผชิญกับอิสระและไม่ต้องสนใจกับเรื่องราวอันน่าเน่าเฟะเหล่านี้

เซียวเย่หลันกำหมัดแน่น!

เมื่อร่างของเซี่ยเชียนฮวันไกลลับตาไปแล้วเขาจึงค่อยๆ คลายหมัดในมือลง แต่รัศมีแห่งความน่ากลัวในแววตาอันเย็นชาของเขาไม่เคยจางหายไป

"เหนียงเหนียงเพคะ เมื่อครู่คำที่ท่านกล่าวเพียงแค่เพราะโมโหไปใช่หรือไม่?"

เสี่ยวตงเดินตามหลังเซี่ยเชียนฮวันมา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบเข้ากับความเป็นกังวลในแววตา