บทที่ 149

ตอนนี้บาดแผลที่หน้าผากของเขาได้รับการจัดการแล้ว

เรื่องราวต่างๆ ก็หารือเรียบร้อย

หากเซียวเย่หลันยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป ก็คงชี้ให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาเดินทางมาที่นี่เพียงเพราะต้องการเจอหน้าเซี่ยเชียนฮวันและไม่อยากจากไป

"ทางที่ดี เจ้าอย่าทำเรื่องนี้ให้ผิดพลาด มิเช่นนั้นข้าจะลงโทษเจ้าร้ายแรงยิ่งกว่าการกักบริเวณ"

ในใจของเซียวเย่หลันรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาทิ้งประโยคท้ายนี้ไว้แล้วสะบัดแขนเดินหนี

แต่เซี่ยเชียนฮวันไม่สนใจกับคำพูดของเขาเหล่านั้น

หลังจากที่ชายหนุ่มเดินทางจากไปแล้ว เซี่ยเชียนฮวันก็เรียกเสี่ยวตงเข้ามาแล้วกำชับว่า "เจ้าไปสืบหาข้อมูลให้ข้าสักหน่อย เรื่องสถานการณ์ในจวนอู่อันโหว โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างอู่อันโหวและบุตรชายของเขาทั้งหลาย"

บรรดาบ่าวรับใช้มักจะมีข้อมูลเหล่านี้ไว้ในมือเสมอ

เรื่องบางเรื่อง พวกเขาจะบอกให้กับคนในสถานะเดียวกันรู้เท่านั้น หากนายไปเอ่ยถามด้วยตนเองคงไม่ได้ข้อมูลที่ถูกต้องมา

จนกระทั่งเวลากลางดึก

เสี่ยวตงเดินทางกลับมารายงานต่อเซี่ยเชียนฮวันว่า "บ่าวได้ไปสอบถามข้อมูลชัดเจนแล้วเพคะ อู่อันโหวมีบุตรชาย 3 คนที่ยังไม่ได้แต่งงาน แต่พวกเขาล้วนมีภรรยามากมาย วุ่นวายยิ่งนัก บุตรชายคนเล็กเคยพลั้งมือแล้วสังหารอนุภรรยาของบุตรชายคนโตไป ทำให้อู่อันโหวโมโหเสียจนแทบขับไล่พวกเขาออกจากจวน ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกจึงย่ำแย่”

"อู่อันโหวยืนกรานที่จะเป็นปรปักษ์ต่อเซียวเย่หลัน เขาคิดจะส่งมอบอำนาจของกองทหารชื่อเลี่ยนไปให้บุตรชายผู้ไร้ประโยชน์เหล่านี้หรือ"

เซี่ยเชียนฮวันขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วครุ่นคิด

ในวันต่อมา

เกี้ยวของจวนอู่อันโหวขับเคลื่อนมาถึงปากประตูจวนจ้านอ๋องอย่างสง่างาม

ภายใต้การกระตุ้นของเซี่ยเชียนฮวัน เซียวเย่หลันจึงออกมาต้อนรับที่ปากประตูใหญ่ด้วยตนเองพร้อมด้วยใบหน้าอันเหลือทน

เซี่ยเชียนฮวันเดินตามมาข้างหลังอย่างใกล้ชิด

นางพบชายชราผมหงอกขาวเดินหลังตรงออกมาจากเกี้ยวนั้น ดวงตาเบิกกว้างท่าทีสง่างาม!

อดีตทหารเก่าสง่างามดั่งที่คิดไว้

"คารวะท่านอ๋องน้อย"

อู่อันโหวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวเย่หลันแล้วยกมือขึ้นคารวะ

เซี่ยเชียนฮวันสังเกตเห็นว่าเมื่อคนอื่นพบหน้าเซียวเย่หลันล้วนพากันสรรเสริญว่า "คารวะจ้านอ๋อง" ด้วยความนอบน้อมถ่อมตน มีเพียง อู่อันโหวเท่านั้นที่เอ่ยเรียกเขาว่า "ท่านอ๋องน้อย" เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นเซียวเย่หลันอยู่ในสายตา