บทที่ 151

“อะไรนะเจ้าคะ?..."

ซูอวี้เออร์ตกตะลึง

นางคิดไม่ถึงว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ อู่อันโหวจะพูดกับตน!

เป็นไปได้อย่างไรกัน?

ต้องเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นแน่ๆ!

ซูอวี้เออร์ทำสีหน้าน่าสงสารแล้วกระซิบเบาๆ ว่า "สมุนไพรถ้วยนี้ ข้าน้อยต้มอยู่นานถึง 10 ชั่วโมง ประกอบไปด้วยกระดูกกว้าง ดอกถั่งเช่าและโสม เป็นอาหารบำรุงสำหรับผู้สูงวัยที่ดียิ่งนัก ข้าน้อยจัดเตรียมไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ”

เซียวเย่หลันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย เขาเห็นด้วยกับคำพูดของซูอวี้เออร์และรับรู้ถึงความตั้งใจของนาง

แต่ทว่า อู่อันโหวกลับไม่สนใจ!

สีหน้าของชายชราโมโหราวกับถูกใครทำให้ขุ่นเคืองใจมาช้านาน “แม้ข้าจะอายุมากแล้ว แต่สุขภาพร่างกายก็ยังแข็งแรงดี ไม่จำเป็นต้องคอยดื่มสมุนไพรบำรุงร่างกายดั่งคนป่วย! สมุนไพรนี้เจ้าเก็บเอาไว้ให้ผู้แก่ชราหรือพิกลพิการดื่มเถิด!"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ซูอวี้เออร์จึงเข้าใจว่านางเอาอกเอาใจผิดจุดเสียแล้ว! อู่อันโหวไม่ชื่นชอบให้คนอื่นปฏิบัติต่อตนเหมือนว่าเขาแก่ชรา!

นางจึงรีบเก็บสมุนไพรถ้วยนั้นแล้วกล่าวขอโทษ "ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าน้อยไม่ครุ่นคิดให้รอบคอบ ข้าน้อยจะไปทำให้ใหม่บัดเดี๋ยวนี้"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องกลับมาอีก ข้าไม่มีความสนใจในอาหารที่อนุภรรยาเช่นเจ้าจัดเตรียม" อู่อันโหวกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา

ประโยคนี้เป็นการดูหมิ่นซูอวี้เออร์ยิ่งนัก

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที

แม้ซูอวี้เออร์จะไม่มีสถานะตัวตนใดในจวนอ๋อง ไม่ใช่แม้กระทั่งรองพระชายา แต่ด้วยความรักใคร่โปรดปรานที่เซียวเย่หลันมีให้นาง ตามปกติแล้วใครก็ตามที่พบเจอจะเรียกนางว่า "แม่นางซู” ไม่มีใครกล้าปฏิบัติต่อนางด้วยท่าทีอันเหยียดหยามเช่นนี้

คิดไม่ถึงว่าชายชราหนังเหี่ยวย่นนิสัยดุดันคนนี้ จะกล้าตบหน้านางต่อหน้าผู้คนมากมาย!

ซูอวี้เออร์ไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม ดังนั้นจึงหันไปมองทางเซียวเย่หลันด้วยน้ำตาคลอเบ้า สะอึกสะอื้นว่า "ท่านอ๋องเพคะ..."

"เอาเถอะ เจ้ากลับไปก่อน” เซียวเย่หลันถอนหายใจออกมา

"แต่ว่า..."

"ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยมายาหญิง น่ารังเกียจ!"

อู่อันโหวกล่าวขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทีอันเย็นชา

เซี่ยเชียนฮวันที่ยกมือขึ้นกุมถ้วยน้ำชานั่งดูสถานการณ์ตรงหน้า ประโยคนี้ของอู่อันโหวทำให้นางแทบหัวเราะออกมาเสียงดัง