บทที่ 169

สีหน้าของทุกคนมองไปยังฮ่องเต้ด้วยความหวาดกลัว พวกเขาแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

หมิงเฟยยอมรับอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

เหนือความคาดหมายของทุกคน

"หมิงเฟย ตามปกติแล้วที่เจ้าสร้างปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ข้าก็ได้แต่หลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอด ปล่อยให้เจ้ากระทำไปตามอำเภอใจ ในวันนี้เจ้ากลับกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ วางยาพิษได้แม้แต่กับฮองเฮา ในอนาคตเจ้าของลงมือกับข้าสินะ?"

ฮ่องเต้ไม่ได้โมโหอย่างที่ทุกคนคิด เขาตรัสถามหมิงเฟยด้วยท่าทีอันใจเย็น

แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้นทุกคนก็ยิ่งหวาดกลัว

หมิงเฟยเงยหน้าขึ้น มองไปยังฮองเฮาซึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยความเฉยเมยเช่นกัน "อาจเป็นเพราะฮองเฮาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายจนเกินไป เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ก็ทนไม่ได้ ทำเอาเสียทุกคนต้องเดือดร้อนตื่นตระหนกตกใจ"

"บังอาจ!” ฮ่องเต้ทรงตะโกนขึ้น "เจ้ากล้าเรียกสิ่งนี้ว่าเรื่องเล็กน้อย?"

"ข้าเพียงใช้องุ่นเน่าเล็กน้อยมาทำเป็นสุรา เมื่อดื่มเข้าไปอย่างมากก็ท้องเสียเพียงไม่กี่ครั้ง เหตุใดถึงกับต้องล้มหมอนนอนเสื่อ?"

หมิงเฟยดูดื้อรั้น แววตาแห่งความสงสัยปรากฏขึ้น

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันเห็นท่าทีอันแข็งแกร่งของหมิงเฟย ชั่วพริบตานั้นนางรู้สึกว่าช่างคล้ายกับตนเหลือเกิน

นางอดไม่ได้ที่จะแอบมองเซียวเย่หลัน

ช่างบังเอิญเหลือเกิน เซียวเย่หลันก็เหลือบมองนางเช่นกัน

ไม่รู้ว่าเขามีความคิดเช่นนั้นด้วยหรือไม่

"เจ้าคิดว่าการที่ฮองเฮาล้มหมอนนอนเสื่ออยู่เช่นนี้ เป็นเพียงเพราะถ่ายท้องหรือ" ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเข้าหากัน

"มิใช่หรือ?"

บัดนี้หมิงเฟยตระหนักได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติไป

ดูเหมือนเกิดปัญหาขึ้นเสียแล้ว

แววตาขององค์รัชทายาทดูโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่านางไม่ได้ถวายสุราองุ่นที่เน่าเสียให้กับฮองเฮาอย่างเดียว แต่เป็นยาพิษ

"เหตุใดพวกเจ้าจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น? ในแววตาของฮองเฮาไร้ความเมตตา เดี๋ยวก็ให้ข้าไปกลั่นสุรา เดี๋ยวก็ให้ข้าไปตัดเสื้อผ้า ใช่ข้าราวกับบ่าวรับใช้ บัดนี้ยังได้พยายามดึงนางเข้ามาเป็นพรรคพวก ต้องการให้บุตรชายของข้าทำประโยชน์แก่นาง!"

"ด้วยความโมโห ข้าจึงได้นำสุราองุ่นหมักที่คุณภาพย่ำแย่ให้นางก็เท่านั้น หากนางโชคดีดื่มเข้าไปก็ไม่เป็นอะไร แต่โชคร้ายล่ะก็ คงเข้าห้องน้ำอยู่หลายหน นี่คืออาชญากรรมร้ายแรงถึงชีวิตหรือ?"