บทที่ 173

วันรุ่งขึ้น

ข่าวที่ฮองเฮาทรงประชวรหนักได้แพร่สะพัดไปทั่ว ราชสำนักถึงกับสั่นสะเทือน หลังจากว่าราชการเสร็จ เหล่าเชื้อพระวงศ์และพระญาติต่างก็มาที่วังเฟิงหลิงเพื่อเยี่ยมเยียน

มีเพียงเซียวเย่หลันเท่านั้นที่ไม่อยู่

เขาหยิบไวน์ขวดเล็กในวันนั้นจากมือหมอหลวงไปด้วย จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังที่พำนักของท่านหญิงหยวนหลี่

จวนกานชินอ๋อง

ยี่สิบห้าปีก่อน กานชินอ๋องล้มเหลวในการแย่งชิงราชบัลลังก์ นับแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็ถูกคุมขังอยู่ในจวนอ๋อง และไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมาชั่วชีวิต

เมื่อไม่นานมานี้ ฮ่องเต้ทรงเห็นว่ากานชินอ๋องไร้ทายาทน้อมส่งในวาระสุดท้าย จึงอนุญาตให้เขารับบุตรธิดาของประชาชนมาเป็นบุตรบุญธรรม เพื่อแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่มีเมตตาของโอรสสวรรค์

ท่านหญิงหยวนหลี่เป็นแม่นางน้อยที่กานชินอ๋องเลือกให้เป็นบุตรบุญธรรม

ในตอนแรก คนนอกก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดกานชินอ๋องถึงเลือกบุตรสาวแทนที่จะเป็นบุตรชาย

แต่หลังจากที่เซียวเย่หลันตรวจสอบที่มาที่ไปของท่านหญิงหยวนหลี่อย่างละเอียด เขาก็เข้าใจว่าทำไมกานชินอ๋องถึงเลือกนาง

ประตูจวนค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าช้า

เซียวเย่หลันถือไวน์ขวดเล็กตรงเข้าไปหาท่านหญิงหยวนหลี่ โดยไม่คิดสนทนาพาทีกับเสด็จลุงที่ไม่ได้สนิทสนมกัน

เสียงกู่ฉินบรรเลงข้ามผ่านสะพานเล็กๆ ลอยเข้าหูเซียวเย่หลัน

“ท่านหญิง จ้านอ๋องเสด็จมา”

สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่านหญิงหยวนหลี่กระซิบบอก

จากนั้นสตรีสูงสง่าในชุดสีขาวที่กำลังดีดสายกู่ฉินจึงเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามทว่าเย็นชา

“เชิญเสด็จฝ่าบาท” นางกล่าว

ไม่รอให้สาวใช้กล่าวซ้ำ เซียวเย่หลันก็เดินเข้ามาและยื่นมือออกไปเปิดม่าน

เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง

สตรีชุดขาวนั่งอยู่ในศาลา โดยที่ด้านหลังมีตำราแพทย์วางซ้อนกันอยู่หลายกอง รวมถึงตะกร้าสมุนไพรที่มีกลิ่นที่คุ้นเคยมากสำหรับเขา

“ได้ยินมาว่าเจ้ามีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาก ข้าจึงมาที่นี่เพื่อขอคำแนะนำ”

น้ำเสียงของเซียวเย่หลันแฝงไปด้วยความกลัดกลุ้ม

เมื่อเขาได้กลิ่นสมุนไพร ก็อดนึกถึงใบหน้าของสตรีบางคนมิได้

ท่านหญิงหยวนหลี่เงยหน้ามองเขา ขยับริมฝีปากเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงกล่าวเกินจริง หยวนหลี่เป็นเพียงหมอหญิงธรรมดา เพียงแค่โชคดีที่สามารถช่วยคนได้ จะให้คำแนะนำได้อย่างไร”