บทที่ 176

เซี่ยเชียนฮวันเกร็งร่าง แล้วหันไปทางหินจำลองอย่างช้าช้า

น่าเสียดายที่นางเห็นร่างที่ซ่อนอยู่หลังหินจำลองไม่ชัด!

“เป็นท่าน”

นางกล่าวอย่างเย็นชา

ชายที่ยืนอยู่หลังหินจำลองหัวเราะ “ไม่ต้องกังวล ข้าก็ไม่กล้าทำอะไรเจ้าในวังหลวงแห่งนี้หรอก”

“วันนี้มีเพียงไม่กี่คนที่มาเยี่ยมฮองเฮา ท่านไม่กลัวว่าข้าจะเดาออกหรือว่าท่านเป็นใคร?”

เซี่ยเชียนฮวันนึกถึงคนที่เพิ่งพบในวังเฟิงหลิงอย่างรวดเร็ว

นอกจากองค์ชายแล้ว ก็ยังมีชินอ๋องสองสามคน

อาจจะเป็นหนึ่งในนั้น?

ชายสวมหน้ากากไม่สนใจ เขาหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า “การที่ข้ากล้าปรากฏตัว นั่นก็หมายความว่าข้ามั่นใจพอสมควร ว่าเจ้าเดาตัวตนของข้ามิออก”

นั่นเป็นความจริง

เซี่ยเชียนฮวันได้แต่ถอนหายใจ “ท่านต้องการอะไร?”

ทันทีที่ถาม นางก็เพิ่งสังเกตว่า

ด้านข้างหินจำลองนั้นมีสระน้ำขนาดเล็กอยู่

ถ้าหากเดินไปตรงขอบสระ บางทีนางอาจจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายสวมหน้ากากผ่านเงาสะท้อนบนน้ำก็ได้

“เวลานี้ฮองเฮาทรงประชวรหนัก ข้าไม่มีเวลามาคุยเล่นกับท่านหรอก”

เซี่ยเชียนฮวันพูดเบี่ยงเบนความสนใจของชายสวมหน้ากาก ขณะเดินไปทางสระน้ำอย่างช้าๆ

ชายสวมหน้ากากที่ยืนอยู่หลังหินจำลองกล่าวเสียงเย้ยว่า “ฮองเฮาประชวรหนักจริงหรือ?”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“เจ้าน่าจะรู้ ว่าข้าหมายถึงอะไร”

เมื่อได้ยินคําพูดของชายสวมหน้ากาก ฝีเท้าของเซี่ยเชียนฮวันก็พลันหยุด

หรือเขาค้นพบแล้ว