บทที่ 193

เมื่อชายขี้เมาถอดหมวกออก ก็เผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่หล่อเหลามากคนหนึ่ง

ดูอายุไม่เกินสามสิบปี

ถ้าไม่ใช่เพราะชุดดูโทรมจนเกินไป ด้วยรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาดูดีของเขา อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นหนุ่มหน้าสวย

เขาวางหมวกลงบนโต๊ะ ยกขาขึ้นเก้าอี้ และกล่าวยิ้มๆ ว่า “พรสวรรค์ของแม่หนูนั่นไม่เลวเลย”

“ข้าบอกเจ้าแล้ว ว่าอย่าพยายามไปหลอกพระชายาจ้านอ๋องคนนั้น ”

เจ้าของร้านสาวชี้นิ้วไปที่เขา ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความอิจฉา

ชายขี้เมาไม่สนใจ “พระชายาอ๋องก็ดี ฮองเฮาก็ดี การเรียนแพทย์จะต้องดูที่จิตใจและพรสวรรค์ ไม่ใช่ตำแหน่งไร้สาระ”

“เจ้าไม่เคยรับลูกศิษย์มาก่อน”

เจ้าของร้านสาวมักได้ยินว่าพระชายาจ้านอ๋องเป็นถุงฟางไร้ประโยชน์

นางไม่เข้าใจว่าทำไม ชายขี้เมาถึงได้ชอบเซี่ยเชียนฮวัน

“ข้าไม่ได้บอกว่าจะรับนางเป็นศิษย์ในตอนนี้” ชายขี้เมาเอนกายบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ดวงตาที่เต็มไปด้วยดวงดาวคู่นั้นดูลึกล้ำ “เพียงแต่ ด้วยสภาพร่างกายของข้า มันถึงเวลาที่ต้องหาผู้สืบทอดแล้ว...

อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยเชียนฮวันเดินอยู่บนถนนครึ่งค่อนวัน แต่ก็หาเซี่ยเหยียนไม่พบ

ในขณะที่กำลังคิดว่านางควรจะกลับจวนด้วยตัวเองหรือไม่ ก็บังเอิญไปเห็นเซี่ยเหยียนที่เดินตบคอเสื้อเข้ามา

“ฮวันฮวัน!”

เมื่อเซี่ยเหยียนสังเกตเห็นเซี่ยเชียนฮวัน ก็เลิกคิ้วแล้วยิ้มร่า เขารีบวิ่งมาหานางในทันที

เขากําหมัดแน่นและพูดอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าพูดถูก ชายคนนั้นแกล้งป่วย! หลังจากที่ข้าไล่ตามเขาและถอดเสื้อผ้าออก บนหน้าอกก็มีเข็มฝังอยู่สามจุดจริงๆ พอข้าดึงเข็มออก เขาก็ดีขึ้นทันที!”

“ข้าอาจจะไม่สามารถรักษาโรคที่ซับซ้อนบางอย่างได้ แต่ในแง่ของการรักษาและวินิจฉัย ข้าไม่เคยพลาด” เซี่ยเชียนฮวันกล่าวเสียงเรียบ

“คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงหยวนหลี่จะเป็นคนลวงโลก ข้ายังนึกว่านางเป็นคนงามจิตใจดี”

เซี่ยเหยียนกล่าวอย่างไม่พอใจ

เซี่ยเชียนฮวันหยิบแท่งเงินออกมาสองสามแท่ง “พี่ชาย ข้าอยากเช่าห้องโถงชั้นล่างของหอฮวาเยว่เพื่อเปิดโรงหมอ ท่านช่วยไปเจรจากับเจ้าของร้านให้ที”

“ฮวันฮวัน ตอนนี้เจ้าฟุ่มเฟือยมากจริงๆ”

เมื่อเห็นเซี่ยเชียนฮวันหยิบเงินออกมามากมายตามอำเภอใจ เซี่ยเหยียนก็อดลิ้นจุกปากไม่ได้

สมแล้วที่เป็นหมอหลวงอันดับหนึ่ง ที่ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลให้ซ้ำแล้วซ้ำ ด้วยเงินทองเหล่านี้ แม้ว่านางจะถูกเซียวเย่หลันปฏิบัติไม่ดี แต่ชีวิตของนางในจวนจ้านอ๋องคงไม่เลวร้ายมากนัก