บทที่ 199

เมื่อได้ยินเสียงสนทนาที่ไกลออกไป เซี่ยเชียนฮวันจึงพอจะคาดเดาได้คร่าวๆ

คนที่หลอกนางเข้าวังมาคือเซียวหมิงเซียน

แต่เซียวหมิงเซียนช่างโง่เขลาและใจร้อน ด้วยเกลียดแค้นนางสุดหัวใจ จึงคิดหาวิธีนี้มาแก้แค้นนาง

แต่กลับถูกเฉิงกุ้ยเฟยรู้เรื่องเข้าเสียก่อน

เฉิงกุ้ยเฟยใช้โอกาสนี้คิดแผนการสกปรกโสโครกขึ้นมาจัดการนาง

พวกนางต้องการทำให้เซี่ยเชียนฮวันแปดเปื้อน จากนั้นบังคับให้นางอยู่ในกำมือ!

“หลินซวี่...”

เซี่ยเชียนฮวันเอ่ยเรียกองครักษ์ลับด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ท่ามกลางความมืดมิด ไร้คนตอบรับ

เซี่ยเชียนฮวันจึงนึกขึ้นได้ว่าหลินซวี่เคยบอกไว้ ในวังผู้มีวิทยายุทธสูงส่งมากมาย องครักษ์ลับเช่นเขาไม่อาจเข้าไปได้ จึงรออยู่ที่นอกประตูวัง

นี่อาจเป็นเหตุผลที่เซียวหมิงเซียนหลอกนางเข้ามาจัดการในวัง

ให้ตายสิ นางรู้ว่าเฉิงกุ้ยเฟยใจกล้า แต่ไม่คิดว่าพวกนางจะใจกล้าเพียงนี้ อาศัยความโปรดปรานของฮ่องเต้ นางกล้าจะลงมือกับพระชายาอ๋องได้!

“แกร๊ก”

ทันใดนั้น เซี่ยเชียนฮวันได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก

ชายคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา

เขาย่างกายมาข้างเตียงอย่างรวดเร็วแล้วนั่งลงเบาๆ ยื่นมือออกมาลูบไล้แขนของเซี่ยเชียนฮวัน

เซี่ยเชียนฮวันสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

อาศัยช่วงที่ชายหนุ่มยังไม่ทันแตะต้องนางไปมากกว่านี้ นางพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างแหบแห้งว่า “เจ้าคือ...องค์ชายรอง...เซียวฉง...”

ชายหนุ่มชะงักลง!

เซี่ยเชียนฮวันแน่ใจถึงตัวตนของเขาแล้ว จึงเอ่ยเตือนว่า “เจ้าอย่าได้โง่เขลาเช่นมารดาของเจ้า...การที่เจ้าจะเชิดหน้าชูตาขึ้นอีกครั้งเป็นเพียงเรื่องของเวลา เหตุใดต้องใช้วิธีนี้ให้สกปรกมือ...”

เขานิ่งเงียบไปสักพัก

องค์ชายรองส่งเสียงตอบรับอันเยือกเย็นข้างหูเซี่ยเชียนฮวัน “หากจะโทษ ก็ควรโทษที่เจ้าเก่งกาจเกินไป ทำให้เสด็จพ่อชื่นชอบเจ้าเป็นยิ่งนัก ข้าไม่อาจให้เจ้าอยู่ข้างกายเจ้าเจ็ดได้อย่างตายใจ”

“ต่อให้เจ้าแตะต้องข้า ข้าก็ไม่ทำเรื่องใดให้เจ้าแน่”

เซี่ยเชียนฮวันกัดฟันกรอด

นางสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่กำลังปะทุออกมาจากร่างกาย

ดูเหมือนที่ผ้าผืนนั้น นอกจากยาสลบแล้วยังมีส่วนผสมอื่นด้วย