บทที่ 212

ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน

แม้ท่านหญิงหยวนหลี่จะกระทำการโดยไร้มารยาทและพูดจาเย่อหยิ่ง แต่การที่นางกล้าประกาศตนเป็นปรปักษ์กับเซี่ยเชียนฮวันเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่านางมีความมั่นใจจริง

ในทางกลับกันเมื่อมองมาที่เซี่ยเชียนฮวัน

นางขมวดคิ้วไม่พูดจา ดูเหมือนมีข้อสงสัยอยู่ในใจ ไม่แน่ใจนักว่าครั้งนี้นางมั่นใจเท่าไร

ภายใต้การเปรียบเทียบนี้

ในที่สุดฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ ว่า

"หยวนหลี่ หากเจ้าสามารถจัดการกาฬโรคได้ภายในห้าวัน ข้าจะสั่งให้คนไปถอดป้ายประกาศยอดหมอเทวดาจากโรงหมอของภรรยาเจ้าเจ็ด เอาไปไว้ที่ถงซ่านถังของเจ้า"

"แต่เจ้าจำไว้ หากเจ้าทำไม่ได้ล่ะก็ จะถือว่าต้องโทษหลอกลวงฮ่องเต้ ในฐานะที่เป็นบุตรหลานของขุนนาง โทษนั้นจะเพิ่มขึ้นอีก และข้าจำเป็นต้องลงโทษเจ้าอย่างเคร่งครัด"

ฮ่องเต้ทรงประกาศออกมาอย่างกึกก้อง

เมื่อกาฬโรคแพร่กระจาย เมืองหลวงคงจะกลายเป็นเมืองแห่งกองซากศพ ส่งผลให้ราคาสินค้าต่างๆ แพงลิบลับ

บัดนี้ทางเขตตะวันตก อาณาจักรต้าเหลียงมีความประสงค์จะออกมาเคลื่อนไหว ส่วนทางหนานจาวก็มีจิตใจทะเยอทะยานเช่นกัน พวกเขาเพียงแต่รอโอกาสเหมาะสมเพื่อที่จะโจมตี ดังนั้นเมืองหลวงจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

หากท่านหญิงหยวนหลี่สามารถจัดการกาฬโรคได้ภายในระยะเวลาห้าวันจริง อย่าว่าแต่ป้ายประกาศเลย จะเลื่อนขั้นให้นางเป็นองค์หญิงก็ย่อมได้

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"

ท่านหญิงหยวนหลี่โค้งกายคารวะฮ่องเต้

นางเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ จากมุมมองของเซี่ยเชียนฮวันสามารถเห็นแววตาอันเสียดสีได้อย่างชัดเจน

"เอาเถิด พวกเจ้าออกไปก่อน พื้นที่ในทางตะวันตกนั้นกว้างขวางนัก มีพ่อค้าชายแดนมากมายไม่ได้ลงทะเบียน ข้าจำเป็นต้องหารือเกี่ยวกับการปิดล้อมเมืองกับเปาเหยาหางสักหน่อย"

ฮ่องเต้ทรงโบกมือ

เปาเหยาหางก็คือเจ้าเมืองแห่งศาลาว่าการ

เขาก้าวออกมาโค้งกายคารวะ ส่วนคนอื่นๆ ได้ทยอยแยกย้ายจากไป

ตอนที่เซี่ยเชียนฮวันเดินออกจากห้องทรงพระอักษร นางได้ไอออกมาสองหน แล้วห่อผ้าคลุมแน่น

"ดูเหมือนพระชายาอ๋องจะเป็นหวัดนะเพคะ สู้กลับไปพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า อย่าออกไปเร่ร่อนข้างนอกหนักเลย จะไม่ดีกับทารกในครรภ์เอา"