บทที่ 218

"แต่ว่าที่บ้านของข้าไม่มีของมีค่าอะไรเลยและไม่รู้ว่าจะไปหยิบยืมจากผู้ใดได้ ..."

ชายผู้นั้นคุณทำออกมา

หยวนหลี่ยังคงทำท่าทีเย็นชาราวกับดอกไม้ผู้สูงส่ง นางกล่าวขึ้นว่า "เช่นนั้นข้าก็ไร้หนทาง คนที่อยากจะซื้อยามีมากมายเหลือเกิน หากว่าพวกเขาพยายามดิ้นรนที่จะจ่ายเงินสำหรับซื้อยา ข้ากลับนำยาที่มีไม่มากมาบริจาคให้แก่เจ้า เช่นนั้นคงไม่ยุติธรรมต่อพวกเขาสินะ?"

"แต่ว่าพ่อของข้า พ่อของข้าใกล้จะ..."

"เชิญกลับเถิด"

ชายหนุ่มผู้นั้นรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด

เขาตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หันกลับไปมองเซี่ยเชียนฮวัน

เซี่ยเชียนฮวันเดินตรงเข้าไปหาท่านหญิงหยวนหลี่ด้วยใบหน้าเย็นชา โน้มกายพยุงชายหนุ่มที่คุกเข่าให้ยืนขึ้น

"ข้าบอกกับเจ้าแล้วว่าขอร้องนางไปก็ไร้ประโยชน์” ดวงตาของเซี่ยเชียนฮวันมืดมนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "นางเพียงต้องการขายยาในราคามหาศาล เอาทรัพย์สินของประชาชนธรรมดาเช่นพวกเจ้าไปเสีย แล้วนางจะใจดีกับเจ้าได้อย่างไร"

"พระชายาอ๋องกล่าวเช่นนี้เกรงว่าจะไม่ยุติธรรมนัก"

ท่านหญิงหยวนหลี่ขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วพูดกับเซี่ยเชียนฮวันด้วยความไม่พึงพอใจ

นางกล่าวอย่างเย็นชาว่า "ยานี้ต้องใช้ส่วนประกอบที่ไม่ธรรมดาในการปรุงออกมา อาศัยเพียงกำลังทรัพย์ของข้าไม่อาจซื้อวัสดุปรุงยาได้มากพอ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องขายมัน"

"งั้นหรือ? เจ้าลองบอกกับข้ามาได้หรือไม่ว่ายาที่เจ้าใช้ประกอบไปด้วยส่วนผสมใดบ้าง? หายากและราคาแพงจริงหรือไม่ข้าเพียงรู้ชื่อก็จะเข้าใจเอง"

เซี่ยเชียนฮวันส่งเสียงหึๆ ออกมา

จากนั้นท่านหญิงหยวนหลี่ก็ปฏิเสธโดยไม่ครุ่นคิด "ขออภัยที่ข้าจะต้องเอ่ยตามตรง พระชายาอ๋องกล่าวเช่นนี้ฟังดูเหมือนว่าต้องการจะหลอกถามส่วนประกอบยาจากข้า"

"หยวนหลี่ เจ้าดูผู้ป่วยรอบกายเจ้าเถิด ท่าทางของพวกเขาทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ ในใจเจ้ากลับเอาแต่ต้องการแย่งฉายาหมอเทวดาจากข้าไป เจ้ามีจรรยาบรรณหมอจริงหรือ?" เซี่ยเชียนฮวันมองไปรอบทิศ

ภายในถงซ่านถังเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญร้องไห้

แม้ว่าหลายคนจะซื้อยาได้แล้ว แต่พวกเขาก็รู้สึกสิ้นหวังเพราะขายบ้านขายนาเพื่อนำเงินมาซื้อ ในอนาคตไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรต่อ

"เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ..."