บทที่ 225

เซียวเย่หลันรีบพาคนของเขากลับไปที่จวนอ๋องอย่างรวดเร็ว

"ท่านอ๋องเพคะ ในที่สุดก็กลับมาสักที เมื่อคืนนี้เหนียงเหนียง..."

เสี่ยวตงวิ่งเข้าไปหาเซียวเย่หลันด้วยใบหน้าอันเศร้าหมอง เมื่อเห็นซูอวี้เออร์ยืนอยู่ข้างหลังเขา แววตาก็เปลี่ยนไปเป็นโมโห ชะงักคำพูดลงทันที

แต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของเซี่ยเชียนฮวัน

ท้ายที่สุดแล้วนางจึงไม่ได้กล่าวหาซูอวี้เออร์ ได้แต่กัดฟันพูดว่า "เมื่อคืนนี้ที่มีหนูตัวหนึ่งเข้ามาในจวนอ๋องแล้วกัดเหนียงเหนียงเข้า"

"โอ้สวรรค์ เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร!"

ใบหน้าของซูอวี้เออร์เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ดวงตาเบิกกว้างยกมือขึ้นปิดปากของตน

แต่ปากของนางนั้นแท้จริงแล้วยิ้มอยู่หรือไม่คงไม่มีใครเห็น

เซียวเย่หลันขมวดคิ้วเข้าหากัน "จวนอ๋องได้รับการดูแลคุ้มกันอย่างแน่นหนา แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ไม่อาจบินเข้ามาได้ แล้วจะมีหนูได้อย่างไร”

"เรื่องนี้บ่าวไม่รู้ อาจมีใครบางคนจงใจปล่อยให้มันเข้ามา" เสี่ยวตงเอ่ยขึ้นลอยๆ

"ท่านอ๋องเพคะ ข้าน้อยกลัวยิ่งนัก สิ่งที่ข้าน้อยกลัวที่สุดในโลกก็คือหนู หากมันมากัดข้าน้อยล่ะก็ แล้ว...แล้วจะทำเช่นไร"

ซูอวี้เออร์รีบหันมาโผเข้าไปในอ้อมกอดของเซียวเย่หลัน

เซียวเย่หลันตบไปที่หลังของนางเบาๆ เป็นการปลอบโยน แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มว่า "หนูตัวนั้นจับได้แล้วหรือไม่?"

"ทูลท่านอ๋อง จับได้แล้วเพคะ ก่อนที่เหนียงเหนียงจะสลบไป ได้บอกเอาไว้ว่ามีประโยชน์ ให้บ่าวเก็บมันไว้ในที่ปลอดภัย"

เสี่ยวตงค่อนข้างระมัดระวัง นางไม่ได้บอกถึงที่อยู่ของหนูตัวนั้นว่าเก็บไว้ที่ใดต่อหน้าซูอวี้เออร์

โชคดีที่เซียวเย่หลันก็ไม่ได้เอ่ยถาม

เขาหันไปกำชับกับเย่ซิ่น “ไปตรวจดูว่าในจวนอ๋องมีหนูตัวอื่นอีกหรือไม่ อีกทั้งสาเหตุของการมีหนูติดโรคเข้ามา”

แน่นอนว่าในใจของเสี่ยวตงนั้นรู้ดี เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแม่นางซู ต่อให้พี่ชายของตนสืบจนตายก็ไม่อาจรู้ได้ถึงสาเหตุแท้จริง

"นางสลบไปนานเท่าไรแล้ว"

เซียวเย่หลันปล่อยซูอวี้เออร์ออกแล้วเดินไปนั่งลงข้างเตียงเซี่ยเชียนฮวัน