บทที่ 246

“หากหญิงมีครรภ์รู้สึกอ่อนเพลีย จะเห็นจุดเลือดนิดหน่อยเป็นเรื่องปกติ ตราบใดที่ดูแลเด็กทารกให้ดี และไม่ทำร้ายจิตใจกันอีก แม่ลูกก็จะปลอดภัยดี”

หมอกล่าวด้วยความเคารพ

เซียวเย่หลันพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปเถอะ”

“ขอรับ”

หมอโค้งคำนับแล้วจากไป

ภายในห้องอันเงียบสงบ จึงเหลือแค่เพียงเซียวเย่หลันและเซี่ยเชียนฮวัน

เมื่อเห็นเปลือกตาของเซี่ยเชียนฮวันกระตุกเล็กน้อย เซียวเย่หลันก็รู้ได้ว่านางกำลังจะตื่น จึงยืนอยู่ข้างเตียง แล้วกล่าวเสียงเย็นชาว่า “เจ้ามีจุดเลือดเพราะอ่อนเพลียจริงๆ หรือว่าตั้งใจกันแน่”

เซี่ยเชียนฮวันได้ยินประโยคนี้ ก็เกือบจะโมโหตาย

น่าเสียดายที่นางยังมีอาการปวดท้องหลงเหลืออยู่ จึงไม่มีแรงมากพอที่จะลุกขึ้นมาด่า

เซียวเย่หลันเห็นนางไม่ตอบ จึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “เจ้าเป็นหมอมีความสามารถ ถ้าแอบฝังเข็มในจุดฝังเข็มของตัวเอง ก็สามารถสร้างจุดเลือดปลอมขึ้นมาได้ เพื่อหลีกหนีจากการชดเชยให้อวี้เออร์”

“จินตนาการของท่านอ๋องช่างล้ำลึกยิ่งนัก แต่ไม่รู้จักข้าดีพอ” เซี่ยเชียนฮวันเบะปาก และทำเสียงเล็กเสียงน้อยออกมา “หากข้าอยากใช้เข็มเงินจริงๆ ข้าคงจะแทงซูอวี้เออร์ตรงๆ มากกว่าจะทำร้ายตัวเอง”

“มีข้าอยู่ตรงนั่น เจ้าก็กล้ารึ”

เซียวเย่หลันหรี่ตาลง

ยิ่งเซี่ยเชียนฮวันได้ยินน้ำเสียงที่เย็นชาของเขามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวมากเท่านั้น จึงกล่าวอย่างอ่อนแรงว่า “เชิญท่านอ๋องออกไปเถอะ ในอนาคต ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องค้างคืนที่นี่อีก”

ในเมื่อช้าเร็วก็ต้องแตกคอกัน

ความอบอุ่นจอมปลอมเหล่านั้น ไม่จําเป็นอีกต่อไป

“ดีมาก เจ้าพูดเองนะ”

ใบหน้าของเซียวเย่หลันพลันมืดมน ความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งอธิบายไม่ได้ที่เหลืออยู่ก็หายไปจนหมดสิ้น เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป

……

ตกดึก

เซี่ยเชียนฮวันก็ฟื้นพลังขึ้นมาเล็กน้อย และสามารถลงจากเตียงเพียงลำพังได้

ตามคำสั่งของนาง เสี่ยวตงต้องอยู่ช่วยที่โรงหมอ แม้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น นางก็ต้องดูแลตัวเอง