บทที่ 253

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา การใช้ชีวิตในเรือนฮวันซาของเซี่ยเชียนฮวันก็คือการนอนที่เรือนนอก

ท่ามกลางแสงจันทร์

สนมหมิงกำกริชในมือแน่น และเดินมาที่เตียงอย่างเงียบๆ ดวงตาที่เย็นชาและโหดเหี้ยมคู่นั้นคล้ายกับเซียวเย่หลันไม่มีผิด ซึ่งมองลงมายังเซี่ยเชียนฮวันที่กำลังหลับสนิทจากด้านบน

อา...

แค่พูดถึงใบหน้าเล็กๆ ที่ดูเหมือนเซียนสวรรค์นั้น ก็เพียงพอที่จะเป็นภรรยาของหลันเอ๋อร์แล้ว

น่าเสียดายที่เจ้าทำตัวน่าไม่อาย กล้าที่จะตั้งครรภ์เมล็ดป่าก่อนจะแต่งเข้ามาในจวน และปล่อยให้หลันเอ๋อร์ต้องแบกรับความอัปยศเช่นนี้

น่าแค้นใจนัก

นางไม่เห็นพวกเราสองแม่ลูกคนอยู่ในสายตา

จิตใจของสนมหมิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความโกรธในส่วนลึกของดวงตาทวีความรุนแรงขึ้น จิตสังหารพลันพุ่งพล่าน นางค่อยๆ วางกริชบนหน้าท้องของเซี่ยเชียนฮวัน

ตอนนี้ เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย ก็สามารถกำจัดเมล็ดป่านั่นไปได้!

บางทีอาจจะสัมผัสถึงอันตรายโดยไม่รู้ตัว เซี่ยเชียนฮวันจึงขมวดคิ้ว หมุนคอแล้ววางมือข้างหนึ่งบนหน้าท้อง

“อย่าได้ตำหนิข้าเลย หากเมล็ดป่านี่เกิดมา ชะตากรรมของสองแม่ลูกอย่างพวกเจ้าก็มีแต่จะทุกข์ทรมานมากยิ่งขึ้น ข้าเคยผ่านมาแล้ว...”

มืออีกข้างหนึ่งของสนมหมิงวางบนหน้าผากของเซี่ยเชียนฮวันเบาๆ แล้วกล่าวเสียงกระซิบ อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นความสงสารครั้งสุดท้ายสำหรับเซี่ยเชียนฮวัน

ปลายมีดค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้

ตราบใดที่นางลงมือได้ไวพอ โหดเหี้ยมพอ ก็จะฆ่าแค่เมล็ดป่าในท้อง ส่วนชีวิตของถุงฟางที่ไร้ประโยชน์นี่ก็อาจจะรักษาไว้ได้

ประกายความดุร้ายแวบผ่านในดวงตาของสนมหมิง กำกริชแน่น และเตรียมจะเคลื่อนไหว!

ทันใดนั้น เซี่ยเชียนฮวันก็ขมวดคิ้วและพลิกตัว

จากนั้นกระดาษสองสามแผ่นก็ร่วงลงมา

สนมหมิงตกตะลึงเล็กน้อย นางก้มลงไปหยิบกระดาษเหล่านั้นก่อน

ไป๋จู๋,หลงกู่,ฉือชื๋อ...

แม้ว่านางไม่รู้หนังสือ แต่ตัวอักษรบนกระดาษเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่นางคุ้นเคยมาก เพราะเป็นสิ่งที่เซี่ยเชียนฮวันเขียนลงในใบสั่งยาเฉพาะให้นาง

ระหว่างวัน เซี่ยเชียนฮวันอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ ทันใดนั้นฉากที่จับชีพจรให้นางอย่างจริงจัง ก็ปรากฏขึ้นในใจของสนมหมิง