บทที่ 261

“ท่านอ๋อง เชิญไปดูแม่นางซูก่อนเถิดเพคะ!"

หยุนซีเอ่ยร้องขออีกครั้ง

ในที่สุดเซียวเย่หลันก็ไม่อาจต้านทานคำร้องขอจากนางได้ จึงตอบตกลงไปว่า "คาดจะไปเดี๋ยวนี้”

กล่าวจบเขาก็นึกถึงคำพูดของเสี่ยวตงสะท้อนขึ้นมาในใจ

หากพระชายาอ๋องจะแสร้งทำตัวน่าสงสารขี้ออดอ้อนเหมือนแม่นางซูบ้าง...

เซียวเย่หลันขยี้ไปที่หัวคิ้ว แล้วกำจัดความคิดนี้ออกไป

อวี้เออร์ไม่ได้แสร้งทำตัวน่าสงสารสักหน่อย

นางถูกพิษจริง และพิษนี้เข้าไปในดวงตาของนาง จะไม่ให้นางร้องไห้ได้อย่างไร

ในตอนนั้นที่เขาแต่งงานกับเซี่ยเชียนฮวันเพราะไม่มีทางเลือก ทั้งยังให้เข้ามาเป็นพระชายาอ๋อง ถือว่าทำให้ซูอวี้เออร์ผิดหวังมากพอแล้ว หากตอนนี้รู้ว่าอาการของนางแย่ลงแต่กลับยืนกรานไปพบเซี่ยเชียนฮวัน ทนเห็นนางต้องเจ็บปวดรวดร้าวก็คงจะไม่ยุติธรรม

เซียวเย่หลันเดินทางมายังเรือนจิ่นซิ่วด้วยอารมณ์เช่นนี้ ก่อนจะทำการปลอบโยนซูอวี้เออร์อยู่พักใหญ่

จากนั้น

กว่าเขาจะปลีกตัวออกมาได้แล้วกลับไปที่หอหลันเซียง กลับพบว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่ !

"เห็นพระชายาอ๋องหรือไม่?"

เซียวเย่หลันเดินมาที่หน้าประตูใหญ่ พบเย่ซิ่นยืนอยู่ที่นั่นจึงรีบเอ่ย

เย่ซิ่นหันกลับมาตอบด้วยความนอบน้อมว่า "ทูลท่านอ๋อง เมื่อครู่พระชายาอ๋องพาเสี่ยวตงขึ้นรถม้าจากไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

"พวกนางออกเดินทางไปภูเขาจื่อเสียวันพรุ่งนี้มิใช่หรือ"

เซียวเย่หลันขมวดคิ้วเข้าหากัน เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่อาจอธิบายได้

นางจากไปโดยไม่บอกเขาสักคำ

นางไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ราวกับต้องการหนีไปจากเขาให้เร็วที่สุด ไม่อยากเสียเวลาแม้จะบอกลา

เย่ซิ่นรายงานว่า "กระหม่อมได้ยินพระชายาอ๋องกล่าวว่า ก่อนเดินทางไปที่นั่น อยากจะกลับไปพบท่านแม่ของนางก่อน ดังนั้นจึงออกเดินทางเร็วกว่าปกติ"

"นางเป็นคนบอกเจ้าหรือ?"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อท่านอ๋องได้ยินคำตอบจากเขาแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปไม่น่ามอง

พระชายาอ๋องบอกเรื่องเหล่านี้กับเขาเป็นสิ่งปกติยิ่งนัก ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม

จากนั้นเย่ซิ่นก็ได้ยินเซียวเย่หลันพูดขึ้นด้วยความขุ่นเคืองว่า "นางยินดีที่จะกำชับเรื่องนี้ต่อเจ้า ก็ไม่คิดจะมาบอกข้าด้วยตนเอง"