บทที่ 270

"ช่างเถิดพระชายาอ๋อง ข้าเดินทางจากไปก็ได้"

ถึงอย่างไรหลินซวี่ก็เป็นชายหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่ง

เขาถูกสตรีกลุ่มนี้บีบบังคับ ทั้งยังมีผลกระทบต่อความบริสุทธิ์ของพระชายาอ๋อง บัดนี้เขาจึงไม่อาจทนได้

เขาหยิบนกหวีดออกมา ยัดใส่มือเซี่ยเชียนฮวันแล้วกระซิบว่า "ข้าน้อยจะไปหาที่พักอาศัยตรงตีนเขา หากท่านพบอันตรายใด ได้โปรดเป่านกหวีดนี้ แล้วข้าน้อยจะรีบเดินทางมา"

"เสี่ยวหลินจื่อ"

เซี่ยเชียนฮวันเห็นเขาเดินหันหลังจากไป ใช้ไม้เท้าพยุงร่างของตนลงภูเขา เดิมทีนางต้องการจะเอ่ยบางอย่างขึ้นแต่ก็ได้เงียบลง

ภิกษุณีติงจิ้งยกมือขึ้นโบกเบาๆ "เอาเถอะ ในเมื่อพระชายาอ๋องเดินทางกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว พวกเราก็แยกย้ายกันเถอะ"

ทุกคนแยกย้ายกันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เซี่ยเชียนฮวันหันหลังกลับมามองดูหลิวไท่เฟย พบว่าสตรีนางนี้เผยอมุมปากยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเดินติดตามภิกษุณีติงจิ้งไปข้างหลัง ไม่ได้เอ่ย คำใดกับนางอีกสักประโยคเดียว

ถึงอย่างไรนางก็เคยเป็นสนมผู้ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน

นางได้ต่อสู้แก่งแย่งกับสตรีในวังหลังมาเป็นเวลาหลาย 10 ปี สำหรับเซี่ยเชียนฮวันแล้วยังอ่อนหัดนัก

เซี่ยเชียนฮวันถอนหายใจออกมาแล้วกลับมายังที่พักของตน นางพบข้ากับเสี่ยวตงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

"สตรีแก่เฒ่าผู้นั้นน่ารังเกียจเหลือเกินเพคะ ปากบอกว่าไทเฮาเคยดีกับนางและต้องการทดแทนบุญคุณ ท้ายที่สุดแล้วเพียงต้องการทำร้ายท่านโลกนี้มีคนน่ารังเกียจอยู่เช่นนี้อีกหรือนี่"

เสี่ยวตงได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น นางก็โมโหไม่แพ้กว่าหลินซวี่

เซี่ยเชียนฮวันถอนหายใจออกมายืดยาว "เดิมทีข้าคิดว่าเดินทางมายังสถานที่อันสงบเงียบดังนี้แล้วจะสามารถพักผ่อนได้สักระยะ คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนรังควานเอาชีวิตเช่นเดียวกับในเมืองหลวง"

"บัดนี้หลินซวี่ถูกขับไล่ลงจากภูเขาไปแล้ว หากมีใครคิดจะทำร้ายเหนียงเหนียงอีก จะทำเช่นไรกันดี..."

เสี่ยงตงเป็นกังวลยิ่งนัก

เรื่องนี้เซี่ยเชียนฮวันก็เคยคิดมาก่อน นางนิ่งเงียบแล้วกล่าวว่า "แม้พวกเราเพิ่งเดินทางมาถึงที่นี่ ยังไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ดีนัก แต่เมื่อครู่จากที่ข้าพิจารณาดู ภิกษุณีติงจิ้งเป็นผู้ที่จริงจังเคร่งขรึม ดูเป็นห่วงความปลอดภัยของข้ามาก จากนี้ไปเพียงเราสนิทสนมผูกสัมพันธ์กับนางก็เป็นพอ ส่วนคนอื่นไม่จำเป็นต้องไปเชื่อมากนัก"