บทที่ 274

"เป็นเจ้าต่างหากที่เอ่ยชื่อเซียวเย่หลันขึ้นมาก่อน เหตุใดจึงหันมาโทษข้า"

เซี่ยเชียนฮวันพึมพำออกมา

แต่นางก็รู้ดีว่าเซียวเย่หลันชายผู้นั้นอารมณ์ไม่แน่ไม่นอน นางอยู่ในจวนจ้านอ๋องมานานจึงได้เคยชินแล้ว

ชายปิดหน้าตะคอกขึ้น "เซียวเย่หลันเอาแต่ฝึกซ้อมทหาร ไม่ไปประชุมราชวงศ์ จึงทำให้องค์ชายรองมีโอกาสได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง"

"องค์ชายรองได้รับความโปรดปรานอีกครั้งหรือ? คาดไม่ถึงว่าข้าเดินทางออกจากเมืองหลวงมาได้ไม่ถึงครึ่งเดือน สถานการณ์กลับเปลี่ยนแปลงไปได้มากเช่นนี้" เซี่ยเชียนฮวันพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ

แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกแปลก

การที่องค์ชายรองกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง นับว่าเป็นสิ่งที่นางคาดเดาเอาไว้

ชายปิดหน้านั่งเคียงข้างนางอยู่บนเตียง ไม่ถือตัวว่าตนเป็นคนนอก เขาขัดสมาธิแล้วถอนหายใจออกมา "ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเฉิงกุ้ยเฟย ดังนั้นจึงอดใจปฏิบัติต่อโอรสของนางด้วยความเย็นชาได้ไม่นานหรอก”

“อีกไม่กี่วัน ราชวงศ์จะจัดการปิดล้อมล่าสัตว์ครั้งสุดท้ายก่อนที่ฤดูหนาวจะมาถึง เดิมทีทุกคนคิดว่าองค์ชายรองคงไม่ได้ไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะทรงเอ่ยชื่อให้เขาไปด้วย”

ประโยคนี้ตอนเขาพูดออกมา รู้สึกเหมือนไม่พอใจนัก ส่วนเซี่ยเชียนฮวันเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "เจ้าและองค์ชายรองมีเรื่องบาดหมางกันหรือ?"

"ไม่มี"

"แล้วเหตุใดฮ่องเต้เรียกเขามาร่วมล่าสัตว์ด้วย เจ้าจึงรู้สึกไม่พอใจ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง ชายปิดหน้าก็หัวเราะขึ้น "ใครก็ตามที่คิดจะแย่งชิงบัลลังก์ ล้วนเป็นปรปักษ์ของข้า"

เซี่ยเชียนฮวันได้ยินดังนั้นก็เงียบลง

ประโยคนี้เขาพูดออกมาเพียงเบาๆ

แต่เซี่ยเชียนฮวันกลับรู้ดีว่าเรื่องของการแย่งชิงบัลลังก์ หากไม่ระวังนางอาจเอาชีวิตเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยได้ ดังนั้นจึงไม่เอ่ยถามให้มากความ เพราะไม่อยากมีส่วนร่วมมากเกินไป

"ในเมื่อพูดมาถึงตรงนี้แล้ว ข้าก็จะบอกความจริงกับเจ้าถึงวัตถุประสงค์ที่เดินทางมาหาเจ้าในวันนี้” ชายปิดหน้าเอ่ยเรื่องจริงจังขึ้นมา

เซี่ยเชียนฮวันขยับไปด้านข้างเงียบๆ "เจ้าลองว่ามา"

“มีคนวางแผน จัดการกับจวนอันติ้งโหว"