บทที่ 3

"ได้ยินว่าเมื่อคืนท่านพี่เพิ่งจะปรนนิบัติท่านอ๋องเสร็จก็ถูกท่านอ๋องสั่งกักบริเวณแล้วอย่างนั้นเหรอ"

ซูอวี้เออร์ยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ สีหน้าแสดงเห็นการเยาะเย้ยชัดเจน

นางลูบเครื่องประดับศีรษะทีหนึ่งก่อนจะเดินนวยนาดเข้ามาช้าๆ "ท่านพี่อย่าได้ใส่ใจเลย ท่านอ๋องก็เป็นคนที่อารมณ์แปรปรวณเช่นนี้แหละ ผู้หญิงทั่วไปรับมือนิสัยของเขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ อีกหน่อยต่อไปเดี๋ยวเจ้าก็จะค่อยๆ ชินไปเอง"

ในคำพูดนั้น นางพูดราวกับตัวเองเป็นนายหญิงของจวนอ๋อง ไม่ได้เห็นพระชายาตัวจริงอยู่ในสายตาเลย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูอวี้เออร์พูดจบเซี่ยเชียนฮวันก็จะต้องเริ่มตีโพยตีพายอย่างโมโห พอเรื่องวุ่นวายไปถึงเบื้องหน้าท่านอ๋องก็จะถูกสั่งลงโทษหนักๆ อีกรอบ

แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม ปฏิกริยาตอบสนองของพระชายาผู้ไม่เป็นที่โปรดปราณคนนี้ถึงได้เรียบเฉยนัก ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดเลยซะอย่างนั้น

"ท่านพี่?" ซูอวี้เออร์เรียกหยั่งเชิงไปอีกรอบ

เซี่ยเชียนฮวันไม่ตอบ แต่หันหน้าไปถามชิงถีแทน "แปลกจัง ข้าไม่ยักรู้ว่าตัวเองมีพี่น้องตั้งแต่เมื่อไร ชิงถี เจ้าว่าข้ากับนางหน้าตาเหมือนกันหรือไม่"

ชิงถีตอบอย่างลังเล "มะ...ไม่เหมือนเพคะ"

"ใช่ไง ดูก็รู้ว่านางหน้าตาห่วยกว่าข้าตั้งเยอะ จะเป็นพี่น้องกับข้าไปได้ยังไง"

เซี่ยเชียนฮวันหัวเราะ ยกจอกชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาโดยกะว่าจะดื่มสักหน่อย แต่เมื่อกี้เพิ่งอาเจียนไปยังรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน จึงขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะวางลง

"หน้าตาหมายความว่าอะไร"

ตอนแรกซูอวี้เออร์ยังคงคิดไม่ทัน

แต่นางไม่ได้โง่ ครู่เดียวก็คิดได้ว่าหมายความว่ายังไง สีหน้าเปลี่ยนทันที ในใจเต็มไปด้วยความริษยา!

ถ้าพูดเรื่องหน้าตาภายนอก นางสู้เซี่ยเชียนฮวันไม่ได้เลย!

นังโง่ไร้ประโยชน์คนนี้ถึงจะไม่มีวิชาความรู้ แต่กลับเกิดมามีใบหน้างดงามยิ่ง เส้นผมดกดำราวผ้าไหม งดงามจนใครเห็นก็หลงรัก แต่ปกติมักชอบแต่งหน้าแต่งตาตัวเองซะเข้ม ทำลายความงดงามแต่เดิมของตัวเองจนหมดสิ้น