บทที่ 309

“ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นพี่ห้ากับน้องสะใภ้นี่เอง”

ทันใดนั้นเสียงแผ่วเบาก็ทำลายการคุยเล่นระหว่างเซี่ยเชียนฮวันกับเซียวจ้าน

เซียวจ้านสะดุ้งเล็กน้อย และหันกลับไปมอง ก่อนจะกล่าวอย่างเนือยๆ ว่า “เจ้าหก!เหตุใดเจ้าถึงเดินมาเงียบๆ เช่นนี้ ทำตัวคล้ายโจรไปได้”

ผู้มาใหม่ก็คือองค์ชายหก

ปกติเขาไม่ค่อยมีตัวตน แต่ในเวลานี้คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย สีหน้าดูไม่พอใจ เขามองเซี่ยเชียนฮวันทีเซียวจ้านที ราวกับว่าพวกเขากำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่

“ในเมื่อพี่หกมาแล้ว เช่นนั้นข้าไม่อยู่รบกวนการสนทนากันระหว่างพี่น้องของพวกท่าน ข้าขอกลับห้องไปก่อน เชิญพวกท่านคุยกันตามสบาย”

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกว่าบรรยากาศนั้นละเอียดอ่อน จึงรีบขอตัวจากไปก่อน เพื่อเลี่ยงปัญหา

นางกระโดดกลับไปที่พื้น ยกมือคำนับเซียวจ้าน จับมุมกระโปรงแล้วเดินจากไปโดยไม่หันมามอง

เซียวจ้านโบกมืออย่างยิ้มๆ รอจนเซี่ยเชียนฮวันเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าจึงค่อยๆ หายไป กลับคืนสู่สภาพขี้เล่นตามปกติ

“พี่ห้า ท่านควรดูแลตัวเอง พระชายาจ้านอ๋องเป็นน้องสะใภ้เรา หาใช่นางกำนัลในวังที่ท่านจะเจ้าชู้อย่างไรก็ได้” องค์ชายหกกล่าวเสียงขรึม

เซียวจ้านเหลือบมองเขาอย่างเกียจคร้าน “เจ้าคิดไปถึงไหน พวกเราล้วนเป็นพี่ชาย การพูดคุยกับน้องสะใภ้สักคำสองคำ ก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”

“ท่านต้องจำไว้ว่ามีความแตกต่างกันระหว่างชายและหญิง”

องค์ชายหกขมวดคิ้วมุ่น

องค์ชายห้าผู้นี้ ท้ายที่สุดแล้วก็เหมือนกับมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา ขี้เล่น ไร้สาระ ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้

เซียวจ้านโบกมือ “งั้นเจ้าต้องจำไว้ด้วยว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้จักใจคนเหมือนเจ้า ยกตัวอย่างเช่น ตอนที่อยู่จวนเซวียนชินอ๋อง น้องสาวต้องการช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของเจ้า แต่เจ้ากลับปฏิเสธเสียงแข็ง ราวกับว่าอาการบาดเจ็บของเจ้าไม่สามารถบอกใครได้”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าขององค์ชายหกก็มืดมนขึ้นมา “พูดถึงแต่คนอื่น อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าในใจท่านมีแผนการอันใด”

“ก็ทำนองเดียวกัน”

ดวงตาของเซียวจ้านแฝงความหมายลึกซึ้ง

องค์ชายหกหัวเราะเสียงเย็น ก่อนสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไป

ขณะเดียวกัน

เซี่ยเชียนฮวันกลับมาถึงหน้าห้องแล้ว นางเปิดประตูเบาเบา เมื่อเห็นแสงเทียบดับลง และบนเตียงก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ จึงคิดว่าเขาคงหลับไปแล้ว