บทที่ 312

วันนี้ เซี่ยเชียนฮวันเชิญฮูหยินอันติ้งโหวมาที่จวนจ้านอ๋อง

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของฮูหยินอันติ้งโหว เซี่ยเชียนฮวันก็รู้ว่า ช่วงเวลาที่นางจากเมืองหลวงไปนั้น มารดาของนางคงเป็นห่วงทุกเช้าค่ำ และกังวลว่าเมื่อนางอยู่บนภูเขาจื่อเสียจะกินไม่อิ่ม สวมเสื้อผ้าไม่อบอุ่น

“ท่านแม่ ที่ผ่านมาลำบากท่านแล้ว”

เซี่ยเชียนฮวันจับมือฮูหยินอันติ้งโหว กล่าวเสียงเบา

ฮูหยินอันติ้งโหวถอนหายใจ “ข้าลำบากที่ไหนกัน? เป็นเจ้ามากกว่า ตั้งแต่เด็กจนโตเคยลำบากเสียที่ไหน แต่จู่ๆ ก็ถูกส่งไปสวดมนต์ขอพรที่ภูเขาอันห่างไกลนั่น ทั้งที่ยังตั้งครรภ์อยู่ มันทําให้ข้ากังวลจริงๆ”

“อันที่จริงได้ไปสถานที่แบบนั้นก็ได้มีโอกาสออกกำลังกายเป็นครั้งคราวเหมือนกัน ซึ่งมันดีต่อสุขภาพของหญิงตั้งครรภ์! ท่านดูข้าสิ ตอนนี้เอวข้าไม่เจ็บแล้ว แถมมือยังแข็งแรงขึ้น นอกจากนี้อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าข้าก็จะคลอดลูกแล้ว โอกาสที่จะคลอดลูกยากก็ลดลง”

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มพลางพับแขนเสื้อขึ้น แสดงแขนขาวสะอาดให้มารดาดู

ฮูหยินอันติ้งโหวโบกมืออย่างจนใจ แต่ก็ทำให้นางคลายความกังวลลงไปมาก “เอาล่ะๆ พูดอะไรโง่ๆ เช่นนั้น เจ้าจะต้องคลอดลูกได้อย่างราบรื่นแน่นอน”

พูดจบ นางก็มองไปที่ท้องน้อยของเซี่ยเชียนฮวันที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นความโศกเศร้าก็เพิ่มขึ้น

“ฮวันฮวัน อีกไม่นานเจ้าก็จะได้เป็นแม่คนแล้ว อย่าประมาทและหุนหันพลันแล่น แม้ไม่นึกถึงตัวเอง ก็ต้องนึกถึงลูก” ฮูหยินอันติ้งโหวพูด

“ข้าเข้าใจ”

เซี่ยเชียนฮวันลูบท้องตัวเองเบาๆ และยังรู้สึกอัศจรรย์ในใจ ทั้งยังรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริงอยู่บ้าง

นางอยากจะขอคำแนะนำเกี่ยวกับการดูแลเด็กจากฮูหยินอันติ้งโหว แต่เสี่ยวตงที่อยู่ไม่ไกลก็พูดขึ้นว่า “พระชายา แม่นางซูมาถึงแล้ว”

ได้ยินคำว่าแม่นางซูสามคำนี้ สีหน้าของฮูหยินอันติ้งโหวก็เปลี่ยนไป คล้ายกับโมโห คล้ายอับอาย

ในสายตาของเซี่ยเชียนฮวัน นางรู้ว่านางเดาไม่ผิด

มารดาของนางมาเยือนจวนจ้านอ๋องซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อมาขอให้เซียวเย่หลันช่วยพานางกลับมา ผลคือถูกซูอวี้เออร์ขวางเอาไว้ เกรงว่าคงถูกทำให้ขายหน้าไม่น้อย