บทที่ 318

"ใช่แล้ว ข้าไม่ต้องการอย่างอื่น ข้าต้องการเพียงเข็มกล่องนี้"

เซี่ยเชียนฮวันรู้ดีว่าเข็มในกล่องนี้มีคุณค่าเพียงใด นางประคองไว้ในมือด้วยความระมัดระวัง เกรงว่าจะมีใครมาแย่งไป และไม่กล้าไปเลือกของอย่างอื่นอีก

ในสายตาของเหอกงกง กลับมองว่าเซี่ยเชียนฮวันเกรงว่าตนจะเลือกของล้ำค่าซึ่งฮ่องเต้ทรงโปรดปรามมาก จึงได้เอ่ยโน้มน้าวว่า "เหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนั้นหรอก แคว้นต้าเซี่ยของเรามั่งคั่งหนักหนา ในคลังสมบัติของฝ่าบาทมีของล้ำค่ามากมายนับไม่ถ้วน เหนียงเหนียงเอาไปสักไม่กี่ชิ้น ฝ่าบาทไม่ว่าอะไรหรอก"

"ไม่เป็นไรจริงๆ เข็มนี้สามารถช่วยข้าให้มีทักษะทางการแพทย์สูงขึ้นได้ เท่านี้ก็พอแล้ว"

เซี่ยเชียนฮวันส่ายหน้าปฏิเสธ

เมื่อเห็นท่าทีของนางจริงจังดังนั้น เหอกงกงจึงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่โบกมือเรียกขันทีผู้ดูแลรับใช้ในหอเจินเป่าเข้ามา เปิดบันทึกรายการสมบัติแล้วใช้พู่กันจุ่มลงไปในน้ำหมึก ขีดทับตรงชื่อ "เข็มสีดำ"

เหอกงกงวางสมุดบันทึกรายการสมบัติลง กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "พระชายาอ๋อง บัดนี้ท่านดูรู้ความยิ่งกว่าองค์รัชทายาทเสียอีก”

“เพียงเท่านี้ข้าก็พอใจแล้ว"

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มแล้วกล่าวความในใจที่จริงจังออกมา

บรรยากาศนี้ ในไม่ช้าก็ถูกองครักษ์ลับนำกลับไปรายงานต่อฮ่องเต้

ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกับเหอกงกง "จริงหรือ? นางเลือกไปเพียงเข็มปักเย็บกล่องสีดำนั่นกล่องเดียว?"

"จริงแท้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ลับทูลตอบ

“ดูเถิด นี่คือบุตรสาวของอันติ้งโหวที่เจ้ากล่าวว่านางมีจิตใจจะทรยศ"

ฮ่องเต้เอนกายไปที่เตียง วางม้วนหนังสือในมือลง เหลือบมองไปยังอัครมหาเสนาบดีหลี่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง

อัครมหาเสนาบดีหลี่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไร ได้แต่โค้งกายตอบกลับอย่างนอบน้อมว่า “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ คนเราสามารถเสแสร้งแกล้งทำได้"

“เมื่อเผชิญหน้ากับสมบัติล้ำค่าในหอเจินเป่า หากมีแม้เพียงความละโมบเล็กน้อย นางก็ไม่อาจผ่านด่านนี้ได้"

ฮ่องเต้พึมพำออกมา

ในหอเจินเป่ามีสมบัติล้ำค่ามากเพียงใด เขารู้ดีที่สุดแล้ว