บทที่ 326

หลังจากที่เซียวเย่หลันหายตัวไปแล้ว พวกเขาก็ตามหาอยู่บริเวณนั้นเป็นเวลาเนิ่นนาน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

เย่ซิ่นไม่รู้จะทำเช่นไรจึงเดินทางมารายงานเซี่ยเชียนฮวัน

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ สมองของนางก็ว่างเปล่า ลางสังหรณ์ไม่ดีปรากฏขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว นางตกตะลึงโดยพูดไม่ออกเป็นเวลาเนิ่นนาน

หรือเซียวเย่หลันจะ...

ไม่ เป็นไปไม่ได้

ก็แค่หาเขาไม่เจอเป็นการชั่วคราวเท่านั้นเอง บางทีเขาอาจจะ ไล่ล่าผู้นำซีเหลียงคนนั้นไปยังที่ห่างไกลจึงหาไม่เจอ

เซี่ยเชียนฮวันสับสนมาก แต่นางยังคงโน้มกายลงไปพยุงเย่ซิ่นให้ลุกขึ้น กล่าวเบาๆ ว่า "ไม่ต้องกังวล เซียวเย่หลันดวงแข็งจะตายไป เขาไม่เกิดเรื่องง่ายๆ หรอก บัดนี้บาดแผลบนร่างกายเจ้าก็ร้ายแรงเช่นกัน เรากลับจวนก่อน ข้าจะทำแผลให้เจ้าแล้วออกตามหาเขาด้วยกัน"

"เป็นความผิดของข้าน้อย ข้าน้อยปกป้องท่านอ๋องได้ไม่ดี..."

ปกติแล้วเย่ซิ่นเป็นองครักษ์ที่ท่าทีใจเย็นและจริงจัง บัดนี้เขากลับร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ

เซี่ยเชียนฮวันเอ่ยปลอบโยนว่า "เจ้าพยายามทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว เรื่องเช่นนี้คงไม่มีใครคาดเดาได้ล่วงหน้า”

ในสนามล่าสัตว์มีสายลับของซีเหลียงเสียชีวิตลงมากมาย และยังมีอีกสองคนถูกจับไปเป็นเชลย เรื่องนี้อาจได้ยินไปถึงหูของชาวซีเหลียงแล้ว จึงทำให้พวกเขาระมัดระวังตื่นตัว

เซียวเย่หลันคงพิจารณาอย่างรอบคอบหลายด้านจึงตัดสินใจลงมือ

"บัดนี้ผู้ที่เป็นห่วงท่านอ๋องที่สุดคือพระชายาแท้ๆ ข้าน้อยกลับต้องให้ท่านมาคอยปลอบโยน ข้าน้อยมิควร"

เย่ซิ่นลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าดูละอายใจ

เซี่ยเชียนฮวันเอ่ยถามว่า "เรื่องนี้ฮ่องเต้ทรงทราบแล้วหรือไม่?"

“คาดว่าคงมีคนไปรายงานแล้ว"

"อืม เรื่องในพระราชวังเราไม่จำเป็นต้องไปกังวลมากนัก กลับไปรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้าก่อน"

ร่างกายของเย่ซิ่นเต็มไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่าเป็นเลือดเขาหรือเลือดศัตรู แต่ดูจากท่าทางการยืนของเขา กระดูกคงจะหักไปหลายชิ้น อดทนมาได้จนถึงบัดนี้ถือว่าไม่ง่ายเลย

ทั้งสองเดินทางกลับมาถึงจวนจ้านอ๋อง

อาจมีคนนำข่าวกลับมาก่อนหน้านี้แล้ว ภายในจวนจึงอยู่ในความวุ่นวาย แต่ละคนตื่นตระหนกราวกับสูญเสียผู้เป็นนายซึ่งเสมือนกระดูกสันหลัง