บทที่ 328

"ท่านผู้เฒ่า ดูนี่เถิด นี่คือรอยเลือด! เป็นรอยเลือดของเซียวเย่หลันแน่ๆ เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บแล้วได้เดินไปทางนี้!"

เซี่ยเชียนฮวันชี้ไปให้อู่อันโหวดูด้วยท่าทีตื่นเต้น

อู่อันโหวหรี่ตามองแล้วเอ่ยชื่นชม "ใช่แล้ว นี่คือรอยเลือดของมนุษย์ไม่ใช่สัตว์"

"พวกเรารีบไปทางนี้เพื่อตามหาเขากันเถอะ!" เซี่ยเชียนฮวันลุกขึ้นเดินทางอย่างรวดเร็ว

คิดไม่ถึงว่าอู่อันโหวจะเข้ามารั้งนางเอาไว้ไม่ให้นางก้าวไปข้างหน้า!

เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม "อย่าได้หุนหันพลันแล่น นี่อาจไม่ใช่รอยเลือดของจ้านอ๋อง อาจจะเป็นชาวซีเหลียงที่หลบหนีไป เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปเรียกพรรคพวกมาแล้วเดินทางไปด้วยกัน"

"ก็ได้..."

เซี่ยเชียนฮวันเข้าใจในคำเตือนของอู่อันโหวดี เพราะชาวซีเหลียงเหล่านั้นมักทำเรื่องแปลกๆ เสมอ เมื่อวานนี้ใช้ควันพิษคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย ดังนั้นอู่อันโหวจึงเห็นว่าไม่ควรกระทำการใดๆ ตามอำเภอใจ

นางเม้มฝีปากแน่นแล้วยืนรออยู่ที่เดิมด้วยความกังวลใจ นางอยากจะออกตามหาเขาเพียงลำพัง

เนิ่นนานทีเดียวกว่านางจะรออู่อันโหวพาคนมา

"เร็วเข้า ทางนั้น!"

เซี่ยเชียนฮวันสังเกตด้วยความรอบคอบ แล้วพบว่ามีรอยเลือดจางๆ อยู่ไม่ไกล จึงได้ติดตามไปตลอดทาง

เมื่อพวกเขาเดินทางออกมาจากป่า ภาพตรงหน้าก็ต้องทำให้ทุกคนตกตะลึง

เพราะตรงหน้าไม่มีหนทางแล้ว

มันเป็นทางตัน ซึ่งคือหน้าผา!

"นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไร..."

นางเองโยนคบเพลิงออกไปแล้ววิ่งไปตรงขอบหน้าผา พยายามอาศัยแสงตะวันค้นหาไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของเขาสักน้อย

แสงแดดยามรุ่งอรุณซึ่งเดิมทีควรเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง แต่บัดนี้เมื่อมันสะท้อนมายังร่างของเซี่ยเชียนฮวัน กลับทำให้นางรู้สึกสิ้นหวัง

ราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่จำนวนมากร่วงหล่นลงมากดทับในใจของนาง

"พอเถิดแม่หนู" อู่อันโหวถอนหายใจออกมาแล้วปลอบโยนเซี่ยเชียนฮวัน "บัดนี้เจ้าตั้งครรภ์อยู่ จะทรมานร่างกายตนเองต่อไปไม่ได้แล้ว"

“ข้าเองก็เคยตกลงไปในเหว แต่บัดนี้ยังมีชีวิตอยู่ดีมิใช่หรือ ข้าจะยอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร!"

เซี่ยเชียนฮวันไม่ยอมพ่ายแพ้ นางเดินไปข้างหน้าตรงหน้าผาอีกสองสามก้าว แล้วก้มลงมอง