บทที่ 331

ทุกคนได้แต่ตกตะลึง แม้แต่องค์รัชทายาทเองก็ทำตัวไม่ถูก

สายตาของเซี่ยเชียนฮวันเหลือบมองไปยังใบหน้าของพวกเขาแต่ละคน แล้วชี้นิ้วไปที่โลงศพ “ข้าไม่สนใจว่าคนที่นอนอยู่ในโลงนี้จะเป็นใคร เพียงแค่ไม่อาจยืนยันได้ว่าเป็นเซียวเย่หลัน ข้าจะไม่มีวันยอมรับแน่นอน”

“พวกเจ้าจะนั่งร่ำไห้อยู่ที่นี่หรือรอฝังเขาลงดินก็ตามแต่พวกเจ้า ทว่าข้าจะใช้วิธีของตนเองในการตามเขากลับมาให้ได้”

กล่าวจบ นางก็หันหลังจากไป!

องค์รัชทายาทวิ่งตามไปอยู่หลายก้าว “น้องสะใภ้...”

“อย่าได้ไปสนใจนางเลย” องค์ชายรองเข้าไปห้ามองค์รัชทายาทไว้ “นางไม่ฟังคำของเจ้าหรอก”

“แต่นางกำลังตั้งครรภ์อยู่ เราจะให้นางออกตามหาเพียงลำพังได้อย่างไร?”

สีหน้าขององค์รัชทายาทดูเป็นกังวล

องค์ชายรองกลับรู้สึกไม่รู้ไม่ชี้ “องค์รัชทายาทไม่เข้าใจสตรีเอาเสียเลย นางเพียงแค่เสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น อีกไม่นานก็กลับมาเอง”

“น้องสะใภ้คนนี้ ไม่เหมือนคนอื่น”

องค์รัชทายาทถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขาก็บอกไม่ถูกว่านางแตกต่างกับคนอื่นอย่างไร แต่เซี่ยเชียนฮวันไม่เหมือนกับสตรีชั้นสูงที่เขาคุ้นเคยเหล่านั้น นางมีความคิดเป็นของตนเอง กล้ายืนหยัดในสิ่งที่ตนคิดทำ

องค์ชายทั้งหลายนั่งเฝ้าอยู่ในห้องโถงสักพัก ก็พากันแยกย้ายจากไป

วันฝังศพของเซียวเย่หลันยังอีกหลายวัน

พิธีฝังศพของราชวงศ์ค่อนข้างมากมายซับซ้อน ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาในการจัดเตรียม

ซูอวี้เออร์เดินมาส่งพวกเขาที่ปากประตู

อาศัยตอนที่ไม่มีใครสังเกต นางทำตาแดงเรื่อ กล่าวกับองค์รัชทายาทด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “บัดนี้ท่านอ๋องจากไปแล้ว พระชายาอ๋องก็ไม่อาจพึ่งพาได้ จวนอ๋องใหญ่โตแห่งนี้ไร้ซึ่งนายอันเป็นศูนย์รวมใจของทุกคน หากฝ่าบาทพอมีเวลาเดินทางมาบ้าง ช่วยอวี้เออร์จัดการเรื่องพิธีศพต่างๆ อวี้เออร์จักขอบพระทัยยิ่ง”

องค์รัชทายาทตกตะลึง

เหตุใดเขารู้สึกว่าคำพูดนี้ของซูอวี้เออร์มีความหมายอื่นแฝงอยู่

เมื่อครู่เขาอาจจะคิดไปเอง แต่จากท่าทางของซูอวี้เออร์ตอนนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคิดสงสัย

แววตาขององค์รัชทายาทดูซับซ้อน เขาส่ายหน้าตอบว่า “แม่นางซู เรื่องพิธีศพของเจ้าเจ็ดนั้นทางกรมพิธีการจะส่งคนมาจัดการเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล หากจะให้พูดตามตรง ด้วยสถานะตัวตนของเจ้า ก็ไม่มีสิทธิเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้”