บทที่ 334

“เซียวเย่หลัน ข้าเอง เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ? เจ้าไม่ได้ยินเสียงของข้า หรือไม่อาจพูดได้?"

เซี่ยเชียนฮวันมองแล้วตบไปทางเขาด้วยท่าทีอันร้อนรนใจ จนกระทั่งตบไปถูกบาดแผลของเขา เซียวเย่หลันจึงส่งเสียงออกมาเบาๆ นางจึงได้หยุดลง

ห้องใต้ดินนี้มืดเหลือเกิน มองอะไรไม่ชัดเจน เซี่ยเชียนฮวันไม่อาจรู้ได้ว่าบาดแผลของชายหนุ่มเป็นเช่นไรตอนนี้

นางทำได้เพียงดึงมือของเขา แล้วเดินไปยังทิศทางของเชือก "ข้าจะพาเจ้าขึ้นไป!"

คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะรั้งนางเอาไว้ ไม่ให้เดินไปข้างหน้า

"เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดไม่สามารถออกจากที่นี่ได้?"

เซี่ยเชียนฮวันหันกลับมา น้ำเสียงของนางดูเหมือนจะร้องไห้

นางกลัวมาก ราวกับว่าทุกอย่างในที่มืดมิดนี้เป็นเพียงจินตนาการที่ไม่อาจพบกับแสงสว่างได้

เกรงว่าเมื่อเจอแสงสว่างแล้วเขาจะหายไป

แม้นางจะรู้ว่าความคิดเช่นนี้เกินจริง แต่ก็อดจะรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้

ชายหนุ่มยังคงไม่พูดคำใดออกมา ได้แต่กุมมือของเซี่ยเชียนฮวันเอาไว้ จากนั้นใช้นิ้วที่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงสั่นคลอนเขียนคำว่าอันตรายลงไปบนฝ่ามือของนาง

เซี่ยเชียนฮวันจึงได้เข้าใจ "เจ้าหมายความว่าข้างนอกอันตรายงั้นหรือ!"

หมายความว่า ผู้นำสายลับแห่งซีเหลียงยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้

หากพบกับพวกเขาเข้า ด้วยสถานการณ์ของเซียวเย่หลันตอนนี้ เขาไม่อาจต่อสู้กับชาวซีเหลียงเหล่านั้นได้ คงเป็นได้แค่ผู้ซ้อมมือ

แต่โรงเก็บสุราใต้ดินในหมู่บ้านเช่นนี้ จะให้จุดไฟก็คงอันตรายเกินไป

รอบข้างไม่มีแสงสว่าง เซี่ยเชียนฮวันไม่อาจรักษาบาดแผลให้เขาได้

"ให้ข้าเป็นดวงตาแทนเจ้า หากมีศัตรูมา ข้าจะเห็นได้อย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นเราค่อยหาที่หลบด้วยกันดีหรือไม่?"

เซี่ยเชียนฮวันยื่นมือออกไปกอดเขาเอาไว้แน่น

โอ้สวรรค์ ชายคนนี้เคยเป็นเทพแห่งสงครามที่สามารถสู้ได้หนึ่งต่อร้อย เขาสามารถเข้าไปตัดศีรษะแม่ทัพของศัตรูได้ท่ามกลางคนนับหมื่น แต่บัดนี้เขากลับดูไม่ต่างอันใดกับสุนัขตัวน้อยที่หลบซ่อนอยู่ในถ้ำของตนแล้วทำได้เพียงเลียบาดแผล แสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้านางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาไม่พูดสิ่งใดออกมา มือใหญ่แตะไปที่เอวของเซี่ยเชียนฮวันอันเรียวบาง