บทที่ 34

“สัญญา?”

ทั้งองค์รัชทายาทและพระชายาองค์รัชทายาทต่างหันมามองหน้ากัน

ประโยคนี้ฟังดูแปลกพิลึก

“เจ้าลองบอกข้าว่าเป็นสัญญาเช่นไร” องค์รัชทายาทกล่าว

“ขอองค์รัชทายาท โปรดให้คำสัญญาว่าข้าจะสามารถออกจากวังบูรพาได้โดยยังมีชีวิตอยู่!”

ประโยคนี้ของเซี่ยเชียนฮวันทำให้ทุกคนตกตะลึง!

องค์รัชทายาทเองก็เช่นกัน “น้องสะใภ้ ประโยคนี้ของเจ้าหมายความว่าอย่างไร ในวังบูรพามีองครักษ์คุ้มกันมากมาย เจ้าจะมีอันตรายถึงชีวิตได้หรือ”

“องค์รัชทายาทโปรดตอบตกลงเป็นพอ”

“เอ่อ......อืม ย่อมได้ ข้าให้สัญญาว่าเจ้าจะมีชีวิตออกไป!”

องค์รัชทายาทงุนงงยิ่งนัก แต่เมื่อพบว่าเซี่ยเชียนฮวันยืนกรานหนักแน่น เขาจึงทำได้เพียงให้คำสัญญานี้ต่อนาง

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันได้รับการยืนยันจากองค์รัชทายาทแล้ว นางก็หันเดินไปทางเซียวเย่หลัน

จากนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวเย่หลัน ยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง ตบลงไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอย่างแรง

“เพียะ!”

ตบนี้มาโดยเซียวเย่หลันไม่ทันตั้งตัว คนอื่นก็งุนงงไปตามๆ กัน

นาง......นางกล้าตบจ้านอ๋อง?!

เขาคืออ๋องผู้โหดเหี้ยมเด็ดขาดที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหลายเชียว!

บัดนี้ทุกคนจึงได้เข้าใจว่า เหตุใดเมื่อครู่เซี่ยเชียนฮวันจึงต้องการคำสัญญานั้นจากองค์รัชทายาท!

เซียวเย่หลันสีหน้าซีดเผือดลงทันที เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างเขา “เจ้า......เบื่อที่จะมีชีวิตงั้นหรือ”

สตรีนางนี้ กล้าลงมือกับเขาได้อย่างไร

เมื่อครู่เขาเข้าใจคำพูดของเซี่ยเชียนฮวันผิดไป คิดว่าในวังบูรพามีอันตรายเช่นมือสังหารดักซุ่มอยู่ จึงเบี่ยงเบนความสนใจไปที่อื่น และสำรวจว่ามือสังหารซ่อนอยู่ที่ใด

ไม่เช่นนั้น มือของนางคงไม่อาจเข้ามาตบเขาได้อย่างง่ายดาย

แม้แต่เรื่องนี้นางก็วางแผนไว้แล้วหรือ

นางตั้งใจกล่าวเรื่องอันน่าแปลกเช่นนั้นออกมา เพื่อต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของเขา