บทที่ 342

“หายากที่จะเห็นแม่นางน้อยอย่างเจ้าในสถานที่แบบนี้ เจ้ามาที่นี่เพื่อเก็บสมุนไพรโดยเฉพาหรือ?”

บางทีชายชราคงไม่ได้พูดกับใครมานานเกินไป จึงพูดเป็นต่อยหอย

เซี่ยเชียนฮวันจึงไม่อาจสลัดเขาได้ ทำได้แค่เดินไปเป็นเพื่อนเขา และพยักหน้าตอบ “ใช่แล้ว พ่อแม่ของข้าเปิดโรงหมออยู่ที่เมืองหลวง”

“หือ ออกจากเมืองหลวงมาเก็บสมุนไพรที่นี่? นั่นมันไกลมากเลยนะ!” ชายชราอุทาน

“เพราะข้าได้ยินมาว่ามีสมุนไพรหายากที่นี่ แต่หาอยู่นานก็หาไม่เจอ ท่านผู้เฒ่าอาศัยอยู่ที่นี่ คงรู้ว่าสมุนไพรเหล่านั้นเติบโตที่ไหน ไม่รู้ว่าพอจะแนะนำข้าได้หรือไม่”

เซี่ยเชียนฮวันเอ่ยถึงชื่อสมุนไพรสองสามชนิด

นางลอบสังเกตอีกฝ่าย แต่ไม่เห็นอะไรผิดปกติกับชายชรา แต่ในใจมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ

ถ้าหากชายชราผู้นี้สามารถพานางไปหาสมุนไพรได้ นั่นก็พิสูจน์ว่า เขาเป็นคนเก็บสมุนไพรที่อาศัยอยู่บนภูเขานี้จริงๆ ไม่ใช่ชาวซีเหลียงปลอมตัวมา

หลังจากที่ชายชราได้ยินรายชื่อสมุนไพรของเซี่ยเชียนฮวัน เขาก็ตอบกลับมาแบบไม่ต้องคิดว่า “ไม่มีปัญหา ตามข้ามาได้เลย”

“ขอบคุณมาก”

เซี่ยเชียนฮวันเห็นท่าทางของเขาดูปกติมาก จึงค่อยๆ วางใจลง

จากนั้น นางก็เดินตามชายชราเก็บสมุนไพรไปตลอดทาง และยังพบสมุนไพรที่มีประโยชน์มากมาย

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันกำลังจะกลับ จู่ๆ ชายชราก็หยุดเดิน แล้วดึงตะกร้าของนางไว้

“มีอะไรหรือท่านผู้เฒ่า?”

เซี่ยเชียนฮวันหันกลับมา”

สีหน้าของชายชราดูเคร่งขรึม หูกระดิกเล็กน้อย และกล่าวเสียงกระซิบว่า “มีคนอยู่ใกล้ ๆ”

“ใคร”

เซี่ยเชียนฮวันอดไม่ได้ที่จะประหม่า

นางมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

ชายชราทำท่าทางให้เงียบ และส่งสัญญาณให้นางตามตัวเองไปอีกทาง