บทที่ 350

“หืม? ใครกันที่ช่วยเจ้าไว้ ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม!”

ฮ่องเต้รู้สึกสนใจเรื่องนี้ขึ้นมา

เซียวเย่หลันคุกเข่าลง กล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มว่า “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ หากลูกจะทูลขอรางวัลให้แก่คนผู้นั้นสักข้อหนึ่ง”

“เจ้าลองว่ามา”

ฮ่องเต้ยิ้มขึ้น

ผู้ที่ช่วยบุตรชายของเขาไว้ อยากได้สิ่งใดล้วนมิใช่ปัญหา

ต่อให้เป็นการแต่งตั้งตำแหน่งโหวหรือเจวี๋ย

เซียวเย่หลันเม้มริมฝีปากบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ “ลูกประสงค์ให้แต่งตั้งซูอวี้เออร์ให้เป็นพระชายารองพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ?”

ฮ่องเต้ได้ยินดังนี้ รอยยิ้มก็หุบลงทันใด แทนที่ด้วยการขมวดคิ้วอย่างไม่พึงพอใจ

แต่เมื่อเห็นแก่เซียวเย่หลันที่เพิ่งผ่านพ้นความเป็นความตายมาหวุดหวิด เขาจึงไม่ได้โมโห ได้แต่ส่ายหน้ากล่าวว่า “เจ้าเจ็ด เจ้าควรรู้ดีว่าซูอวี้เออร์มีตัวตนแสนต่ำต้อย คนเช่นนั้นหากขึ้นเป็นพระชายารอง จะเป็นที่ขายหน้าของราชวังเราหนา”

“ลูกเข้าใจความหมายของเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ แต่คนที่ช่วยลูกไว้ ก็คือซูอวี้เออร์”

เซียวเย่หลันก้มหน้าลง

ฮ่องเต้ตกตะลึง “เป็นนางได้อย่างไร?”

“หากไม่มีนาง ต่อให้ลูกมีชีวิตอยู่ ก็อาจกลายเป็นเพียงผู้ไร้ความสามารถเช่นขยะคนหนึ่ง บุญคุณต้องทดแทน ลูกไม่อยากเป็นคนลืมคุณคน”

ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง

วินาทีที่เซียวเย่หลันผลักประตูเปิดออก ผู้ที่เขาเห็นก็คือซูอวี้เออร์

“อวี้เออร์ เป็นเจ้า?”

เซียวเย่หลันในตอนนั้นมีท่าทีเช่นเดียวกับฮ่องเต้ในตอนนี้

ซูอวี้เออร์ยืนอยู่หน้าประตู ยิ้มให้เขาจาง ๆ “นอกจากข้าแล้ว ยังเป็นใครได้อีกเล่า”

“หมายความว่า หลายวันมานี้เจ้าเป็นคนดูแลข้า ถอนพิษให้ข้างั้นหรือ...”

ในตอนแรก เซียวเย่หลันยังไม่อยากเชื่อ

ระหว่างที่เขาเจ็บปวดอยู่นั้น สตรีนางนั้นให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันซูอวี้เออร์