บทที่ 352

“เจ้าเจ็ด ข้าวสามารถกินมั่วได้ แต่คำพูดจะพูดมั่วๆ ไม่ได้!”

องค์ชายรองตื่นตระหนกและมองไปรอบๆ เพราะเกรงว่าคำพูดเซียวเย่หลันอาจจะถูกคนอื่นได้ยินเข้า

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ยังไม่ออกมา เขาก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

“ข้าสาบานด้วยเกียรติของเสด็จแม่ ข้ากับชาวซีเหลียงไม่ได้เกี่ยวข้องกัน! ข้าฟังพวกเขาไม่ออกเลยด้วยซ้ำ อีกอย่าง ข้าไม่จำเป็นต้องสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขา!”

ตระกูลมารดาของเขาก็แข็งแกร่งพออยู่แล้ว ทําไมต้องล่อหมาป่าเข้ามาในบ้านอีก

ความผิดนี้ เขาไม่รับอย่างแน่นอน!

เซียวเย่หลันมองท่าทางตื่นตระหนกขององค์ชายรอง “ข้ายังไม่ได้พูดเลยว่าท่านสมรู้ร่วมคิดกับชาวซีเหลียง”

“เจ้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นรึ?”

“การร่วมมือกับศัตรูไม่ใช่เรื่องง่าย และท่านไม่ได้มีสมองขนาดนั้น”

“……”

องค์ชายรองคิดไม่ถึงว่า เซียวเย่หลันจะด่าเขาอ้อมๆ

เซียวเย่หลันกล่าวเสียงเรียบ “เรื่องนี้อธิบายได้ว่าชาวซีเหลียงเข้าใจสถานการณ์ในราชสำนักของต้าเซี่ยเป็นอย่างดี พวกเขารู้ว่าควรจะเขียนชื่อใคร และไม่ควรเขียนชื่อใคร”

“มีคนสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขาจริงๆ และคนคนนี้น่าจะอยู่ข้างท่าน”

กล่าวจบ เซียวเย่หลันก็ปรายตามององค์ชายหกที่อยู่ข้างๆ องค์ชายรองด้วยสายตานิ่งๆ

จากนั้นก็เดินจากไป

องค์ชายรองตกใจ และหันหน้าไปมององค์ชายหกด้วยแววตาสงสัย!

“พี่รอง อย่าหลงเชื่อแผนสร้างรอยร้าวของเจ้าเจ็ด ข้ากับเสด็จแม่ข้าภักดีต่อกุ้ยเฟยมาหลายสิบปี ท่านก็รู้”

องค์ชายหกปกป้องตัวเอง

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เซียวเย่หลันพูด ก็ได้สร้างช่องว่างระหว่างพวกเขาสองคน องค์ชายรองได้ฝังเมล็ดพันธุ์สงสัยไว้ในใจแล้ว

เขามองไปที่องค์ชายหก แล้วเผยรอยยิ้มเสแสร้งออกมา เขาตบไหล่องค์ชายหกพลางกล่าวว่า “อย่ากังวลไปเลย ข้าเชื่อในตัวเจ้ามากกว่าเจ้าเจ็ดอย่างแน่นอน”

“ใช่แล้ว”

องค์ชายหกถอนหายใจอย่างโล่งอก และยิ้มน้อยๆ แบบน้องชายเคารพพี่ชายออกมา

ภายนอกทั้งสองคนดูสามัคคีและเป็นมิตร แต่ในใจกลับมีแผนการของตัวเอง...