บทที่ 360

“ขอบคุณ ขอบคุณ...จวิ้นเอ๋อร์จะไม่มีวันลืมความช่วยเหลือของท่านในวันนี้!”

เซวี่ยจวิ้นเผยสีหน้าประหลาดใจ และกล่าวขอบคุณไม่หยุด ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนเพื่อหลีกทางให้คนอื่น

นางไม่คิดจะทำให้การรักษาผู้อื่นของเซี่ยเชียนฮวันต้องล่าช้า หลังจากกล่าวขอบคุณเสร็จ นางก็รีบจากไป

ชิวหมิ่นยืนกอดอกอยู่ข้างหลังเซี่ยเชียนฮวัน “ท่านแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้? ช่วยผู้หญิงคนอื่นได้รับความโปรดปรานจากสามี”

“ไม่มีนางก็มีคนอื่นอยู่ดี”

เซี่ยเชียนฮวันรู้ว่า หมิงเฟยจะไม่ยอมแพ้ นางจะให้เซียวเย่หลันแต่งงานกับกุลสตรีชั้นสูงเหล่านั้นสักคนสองคน

ท้ายที่สุดแล้วการแต่งงานก็เป็นตัวช่วยที่ดีที่สุดในการแย่งชิงบัลลังก์

ถึงแม้นางจะมีไทเฮาคอยหนุนหลัง แต่ไทเฮาก็แก่มากแล้ว ไม่รู้จะตายวันตายพรุ่งเมื่อไหร่ อันติ้งโหวก็ไม่มีอิทธิพลใดๆ ต่อราชวงศ์ ส่วนพี่ชายคนโตเซี่ยเหยียนก็เป็นคุณชายเจ้าสำอางที่ไม่สามารถคาดหวังอะไรได้

เช่นนี้แล้วนางจะอยู่ในสายตาอันสูงส่งของหมิงเฟยได้อย่างไร

ดังนั้นแม้ว่านางจะไม่ช่วยเซวี่ยจวิ้น แต่ท้ายที่สุดก็จะมีคนอื่นที่ถูกเลือกอยู่ดี

ชิวหมิ่นขมวดคิ้ว “สร้างค่ายล่วงหน้า นับว่าเป็นกลยุทธ์ชนิดหนึ่ง แต่ข้าไม่ชอบการแก่งแย่งในเรือนหลัง นอกจากนี้การเป็นเจ้าของร้านก็มีอิสระเสรีไร้ข้อผูกมัด”

“ข้าถึงรู้สึกอิจฉาพี่ชิวหมิ่นมาก”

เซี่ยเชียนฮวันยิ้ม

นางเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปนอกประตู

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่มีรถม้าคันหนึ่งจอดตรงหน้าประตูถงซ่านถังของท่านหญิงหยวนหลี่

บนรถม้าไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ และใช้ผ้าม่านสีดำปิดช่องว่างทั้งหมด ทำให้มองไม่เห็นว่าใครนั่งอยู่ข้างใน

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

หลังจากเหลือบมองอยู่หลายครั้ง รถม้าก็ขับออกไป

ซึ่งผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าก็คือพระชายาขององค์ชายรอง หลี่จิ้งหย่า!

ตอนนี้ฐานะสะใภ้ราชวงศ์ของนางถูกปลดแล้ว เว้นแต่ว่าองค์ชายรองจะได้นั่งบนบัลลังก์มังกร นางถึงจะฟื้นฟูตำแหน่งของนางได้!

เดิมทีหลี่จิ้งหย่าอยากจะจับปลาสองมือ คว้าทั้งองค์ชายรองทั้งเซียวเย่หลัน และอาศัยสติปัญญากับเสน่ห์ของนาง ชักจูงพวกเขาสองคนพี่น้อง

แต่เซียวเย่หลันกลับทำพังไม่เป็นท่า