บทที่ 36

เซี่ยเชียนฮวันเองก็ไม่รู้ว่าตลอดทางนั้นนางผ่านมาได้อย่างไร

นางนั่งโอนเอนไปมาบนหลังม้า หากไม่ทันระวังก็จะถูกเข้ากับแผลที่หลัง ทำให้นางเจ็บปวดยิ่งนัก

ส่วนเซียวเย่หลันชายผู้นี้หาได้ถนอมนาง เอาแต่ขี่ม้าของตนไป ต่อให้นางร้องขอชะลอความเร็ว เขาก็คิดว่านางเพียงออดอ้อน

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกว่าตนคงซวยมา 8 ภพ 8 ชาติ จึงได้มาเจอกับเซียวเย่หลันที่ดื้อรั้นเยือกเย็นคนนี้

กว่าจะกลับถึงจวนอ๋องได้ไม่ใช่ง่ายเลย

นางรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าอ่อนเพลียถึงที่สุด ยังไม่ทันได้มองป้ายหน้าจวนอ๋อง ศีรษะของนางก็โอนเอนหมดสติไป

เซียวเย่หลันก้มหน้าลงมองไปยังหญิงสาวที่พิงอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ตื่นได้แล้ว”

เขายื่นมือออกไปอยากจะผลักนาง แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อเขาสัมผัสไปที่หลัง มือของเขาก็ชุ่มไปด้วยเลือด

หรือว่า......แผลที่หลังนางฉีก?

เซียวเย่หลันชะงักลงเล็กน้อยแล้วพึมพำว่า “ก็แค่ถูกโบยไว้เดียว เหตุใดบาดเจ็บได้ถึงเพียงนี้”

ปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับสตรี จึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วสตรีช่างอ่อนแอบอบบาง

ด้วยความที่ไม่รู้จะทำเช่นไร เซียวเย่หลันจึงจำต้องอุ้มเซี่ยเชียนฮวันลงมาจากหลังม้าแล้วก้าวเข้าไปในจวน

ฉากนี้ทำให้คนในจวนอ๋องที่พบเห็นอ้าปากค้าง

“ข้าไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่ สตรีที่ท่านอ๋องอุ้มเข้ามานั้นคือพระชายาอ๋อง??”

“จริงเสียด้วย! ข้ารับใช้อยู่ที่จวนอ๋องมาห้าหกปีแล้ว ไม่เคยเห็นท่านอ๋องใกล้ชิดกับสตรีเช่นนี้มาก่อน พรุ่งนี้ตะวันจะขึ้นจากทิศตะวันตกหรือไม่”

นั่นสิ ต่อให้เป็นแม่นางซู ท่านอ๋องก็ไม่เคยอุ้มนางต่อหน้าผู้อื่นมาก่อน”

ทุกคนต่างมองไปด้วยความประหลาดใจ พบว่าเซียวเย่หลันอุ้มเซี่ยเชียนฮวันเข้าไปด้านในหอหลันเซียง

เสี่ยวตงรีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ “ท่านอ๋องเพคะ เหนียงเหนียงเป็นอะไรไป?”

“เจ้าจงไปเตรียมน้ำร้อนมา”