บทที่ 376

มหาดเล็กเซวี่ยโมโหยิ่งนัก

แต่ต่อให้ตระกูลเซวี่ยต้องการปกปิดเรื่องนี้สักเพียงใด ทว่าบนท้องถนนมีผู้คนพบเห็นมากมายเหลือเกิน ไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้คงเผยแพร่ไปทั่วเมืองหลวง อีกอย่างจะให้พวกเขาส่งบุตรสาวเสียสติเข้าไปในจวนจ้านอ๋องเพื่อเป็นพระชายารองของเซียวเย่หลันได้อย่างไร

เรื่องนี้ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

ด้วยความหวาดกลัวในอำนาจ ในที่สุดพวกเขาจึงทำได้เพียงเดินทางมาจวนจ้านอ๋องเพื่อให้คำชี้แจงต่อเซียวเย่หลัน

เซี่ยเชียนฮวันฟังที่เสี่ยวตงรายงานจบแล้ว นางก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด

นางทั้งสงสารเห็นใจเซวี่ยจวิ้น และกังวลถึงเรื่องราวเบื้องหลัง เกรงว่าจะไม่ได้เป็นเพียงการลักพาตัวสตรีไปกระชำทำเราธรรมดา ๆ

“เหนียงเหนียงเพคะ คุณหนูรองตระกูลเซวี่ยน่าสงสารมากก็จริงอยู่ แต่เมื่อนางเป็นเช่นนี้ ท่านอ๋องคงไม่รับนางเข้าจวนแน่ ในอนาคตเรื่องราวในจวนอ๋องจะน้อยลงเรื่องหนึ่ง ก็ใช่ว่าจะมีแต่ผลเสียนะเพคะ” เสี่ยวตงกระซิบ

ในฐานะบ่าวรับใช้ของเซี่ยเชียนฮวัน นางต้องอยู่ข้างเดียวและคิดแทนเซี่ยเชียนฮวันแน่นอน

เซี่ยเชียนฮวันก้มหน้าลงแล้วส่ายหัวช้า ๆ “เจ้าคิดผิดไปเสียแล้วเสี่ยวตง การที่เซวี่ยจวิ้นถูกลักพาตัวไปนั้น หมายความว่าเบื้องหลังเรื่องนี้มีเรื่องราวมากมาย มิเช่นนั้นเหตุใดคนเหล่านั้นจึงไม่ลงมือช้าหรือเร็วกว่านี้ กลับต้องเลือกเป็นจังหวะที่นางจะแต่งเข้ามาในจวนจึงลงมือเล่า? พวกเขามีจุดประสงค์ที่ลึกล้ำกว่านั้น”

“หรือมีคนคิดจัดการท่านอ๋อง?”

จากการชี้นำของเซี่ยเชียนฮวัน ทำให้นางกระจ่างแจ้ง

เซี่ยเชียนฮวันถอนหายใจออกมาเบา ๆ “พูดยาก เอาเป็นว่าจวิ้นเออร์ช่างน่าสงสารนัก เดิมทีนางถูกคนในตระกูลใช้เป็นเครื่องมือ บัดนี้กลายเป็นผู้เสียสละจากการต่อสู้แย่งชิง แม้มีชีวิตอยู่ ก็หาใช่ชีวิตของตน”

“หากพวกเขาต้องการจัดการท่านอ๋อง เหตุใดจึงไม่ลงมือกับซูอวี้เออร์เล่าเพคะ กลับเลือกแม่นางที่กำลังจะมาเป็นพระชายารองผู้น่าสงสารไม่รู้เรื่องราวใด ๆ ด้วย ช่างน่าโมโหเหลือเกิน” เสี่ยวตงโมโห

“มหาดเล็กเซวี่ยมีอำนาจในราชสำนัก หากเทียบกับซูอวี้เออร์แล้ว เซวี่ยจวิ้นอาจมีค่ามากกว่า”

แม้ก่อนหน้านี้ซูอวี้เออร์จะเป็นยอดคณิกาแห่งเมืองหลวง พอจะรู้จักขุนนางชั้นสูงอยู่บ้าง รวมถึงองค์ชายองค์หญิงต่าง ๆ แต่นางไม่ได้เกิดมาในตระกูลขุนนาง ดังนั้นตำแหน่งจึงสู้เซวี่ยจวิ้นไม่ได้

อีกอย่าง เบื้องหลังของซูอวี้เออร์ยังมีพลังแข็งแกร่งลึกลับคอยสนับสนุนนาง การลงมือจัดการนางจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก

ขณะที่สองนายบ่าวกำลังสนทนากันนั้น จู่ ๆ ประตูก็ถูกเคาะขึ้น

“พระชายาอ๋อง ท่านอ๋องเรียนเชิญไปด้านนอกเพคะ”