บทที่ 38

“ไม่ว่าเจ้าคิดทำสิ่งใดต่อข้า รอเมื่อท่านอ๋องกลับมาแล้วข้าจะฟ้องเขาอย่างแน่นอน!”

ซูอวี้เออร์จ้องไปทางเซี่ยเชียนฮวันราวกับศัตรูตัวฉกาจ

เซี่ยเชียนฮวันเพียงยิ้มขึ้นเบา ๆ “ที่นี่ไม่มีชายใดอยู่ เจ้าทำท่าทีอ่อนแอเช่นนั้นให้ผู้ใดดู? อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ คนที่ไปบอกกับเซียวเย่หลันเรื่องที่หาว่าข้าแอบติดต่อกับเย่ซิ่นก็คือเจ้า”

“ข้า...... ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงสิ่งใด"

ซูอวี้เออร์แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

ต้องยอมรับว่านางได้วางแผนการเอาไว้เป็นอย่างดี

คนในจวนรู้เพียงเรื่องว่าเซี่ยเชียนฮวันและเย่ซิ่นแอบติดต่อกันลับ ๆ และถูกท่านออกจับได้พอดี ทว่าไม่มีใครรู้ถึงเรื่องนี้ว่าเป็นซูอวี้เออร์ที่นำไปบอก

“ถึงอย่างไรเรื่องนั้นก็ผ่านไปแล้ว วันนี้ข้าเดินทางมาเพื่อรักษาอาการให้แก่เจ้า นอนลงก่อนแล้วค่อยว่ากัน" เซี่ยเชียนฮวันกล่าวด้วยน้ำเสียงลึกล้ำ

ซูอวี้เออร์เองก็ไม่รู้จะทำเช่นไร

บัดนี้เซียวเย่หลันที่คอยคุ้มกันนางได้เดินทางออกจากจวนไป เนื่องจากเรื่องราวก่อนหน้านี้หลายเรื่องที่เกิดขึ้น คนในจวนจึงไม่มีใครเชื่อฟังคำสั่งของนางดังเช่นเมื่อก่อนอีก

นางจึงทำได้เพียงฟังคำของเซี่ยเชียนฮวัน แล้วนอนลงอย่างระมัดระวัง

เซี่ยเชียนฮวันนั่งอยู่ที่ข้างเตียงจับชีพจรให้แก่ซูอวี้เออร์

ชีพจรดูเป็นปกติดี

โรคหัวใจกำเริบอะไรกัน เป็นเพียงแค่คำข้ออ้างที่สร้างขึ้นมาเพื่อต้องการดึงดูดความสนใจเท่านั้น

แม่นางดอกบัวขาวคนนี้ร่างกายแข็งแกร่งกว่าใคร ๆ แต่แสร้งทำเป็นอ่อนโยน แท้จริงแล้วนางสามารถตีหมาตายได้ตั้งหลายตัว

เซี่ยเชียนฮวันรู้สถานการณ์อย่างชัดเจน แต่กลับแกล้งกล่าวว่า “แม่นางซู เจ้าป่วยไม่น้อย โรคหัวใจที่กำเริบหนักอย่างเจ้า ข้าควรต้องจ่ายยาให้เจ้าเยอะหน่อย"

"เช่นนั้น......ต้องรบกวนท่านพี่จ่ายยาให้แก่ข้าด้วย"

ซูอวี้เออร์มองไม่ออกว่าเซี่ยเชียนฮวันคิดทำสิ่งใดอยู่

นางครุ่นคิดไปมา ต่อให้เซี่ยเชียนฮวันจ่ายยาแก่นาง นางเพียงแอบโยนทิ้งก็เท่านั้น

สิ่งที่นางคิดไม่ถึงก็คือ จู่ ๆ เซี่ยเชียนฮวันก็หยิบเข็มเงินออกมาแล้วปักเข้าไปที่ตำแหน่งจุดฝังเข็มของนางตรงหัวใจ โดยที่นางยังไม่ทันตั้งตัว!

“เจ้าอย่าขยับเขยื้อนไปเชียว บริเวณนี้เป็นจุดที่เชื่อมต่อกับหัวใจโดยตรง หากฝังเข็มหนักหรือเบาไปแม้แต่น้อยอาจอันตรายถึงชีวิตเจ้าได้" เซี่ยเชียนฮวันเผยอมุมปากขึ้นเล็กน้อย เข็มเงินในมือเป็นประกายแวววาว

ซูอวี้เออร์ได้ยินดังนั้นก็เหงื่อไหลเย็นยะเยือก!