บทที่ 381

“เซียวเย่หลัน แม้ว่าท่านจะไม่เชื่อข้า แต่ท่านไม่เชื่อเสี่ยวตงหรือหลินซวี่ที่ท่านฝึกเป็นการส่วนตัวเหรอ?”

เซี่ยเชียนฮวันกัดริมฝีปากของนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

เซียวเย่หลันหรี่ตาลงและพูดอย่างใจเย็น “พวกเขาอยู่กับเจ้ามานาน จนกลายเป็นภักดีต่อเจ้าไปแล้ว”

“ดี ดี...ท่านมีเหตุผลมาก” เซี่ยเชียนฮวันยิ้มอย่างขมขื่น “หากจิตใจของข้าเลวร้ายเพทุบายจริง แล้วพวกเขาจะภักดีกับข้าได้อย่างไร?”

ทหารองค์รักษ์ของสำนักคุมประพฤติไม่ฟังคำอธิบาย ใส่กุญแจมือเซี่ยเชียนฮวันแล้วพานางไป

เซี่ยเชียนฮวันทำได้เพียงตามพวกเขาไปเท่านั้น

ทุกย่างก้าว ทำให้นางมองย้อนกลับไปอย่างลึกซึ้ง

“ในตอนแรกทุกคนล้วนบอกว่าเจ้าตายแล้ว แต่ข้าไม่เชื่อที่พวกเขาพูด ยืนหยัดตามหาเจ้า แต่ตอนนี้มีคนใส่ร้ายข้า บอกว่าข้าเป็นผู้บงการ เจ้ากลับเชื่ออย่างไม่สงสัย”

“เซียวเย่หลัน การมาเป็นภรรยาท่าน คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตนี้”

เสียงหัวเราะของเซี่ยเชียนฮวันดังขึ้นเรื่อยๆ

ไม่เพียงแต่หัวเราะกับความโหดเหี้ยมของชายคนนั้นเท่านั้น แต่ยังหัวเราะกับความโง่เขลาของตัวเองอีกด้วย

เพราะนางคิดว่าเขาจะคืนความบริสุทธิ์ของนางได้จริงๆ

หลังจากรอทั้งคืน เขาก็กลับมาพร้อมกับกลุ่มทหารองครักษ์ที่ดุร้าย และสั่งจับกุมนาง เพื่อส่งไปยังสำนักคุมประพฤติ

น่าหัวเราะจริงๆ...

เซี่ยเชียนฮวันไม่รู้ว่าชายที่อยู่ด้านหลังในตอนนี้แสดงท่าทางเช่นไร รำคาญเล็กน้อย หรือว่าเย็นชาเหมือนเดิม

แต่นางก็ไม่หันกลับไปมองอีก

นางถูกทหารองครักษ์จากสำนักคุมประพฤติยัดใส่รถม้า เพื่อส่งไปยังสถานที่ที่น่าขนลุกและมีกำแพงสูงลิ่ว

“พระชายาจ้านอ๋อง เชิญ”

น้ำเสียงของผู้คุมดูไม่สุภาพ และปราศจากความเคารพใดๆ

สมาชิกราชวงศ์ที่ถูกส่งมายังสำนักคุมประพฤติ ก็เท่ากับว่าได้สูญเสียสถานะไปแล้ว การลงโทษหรือการควบคุมอาจรุนแรงกว่านักโทษทั่วไปด้วยซ้ำ

นางถูกผลักเข้าไปในห้องขังที่ส่งกลิ่นเหม็น

“พี่ชาย ท่านช่วยเอาผ้าห่มสองผืนมาให้ข้าหน่อยได้ไหม” เซี่ยเชียนฮวันดึงปิ่นปักผมสีทองออกมา แล้วยัดมันไว้ในมือของผู้คุม “ในคุกมันหนาวเกินไป ไม่ดีต่อสุขภาพของข้า”