บทที่ 388

เซี่ยเชียนฮวันและเซียวเย่หลันถูกคั่นกลางด้วยสวนขนาดใหญ่ พวกเขาอยู่ห่างกันมากจนมองเห็นหน้าไม่ชัด

นางถูกล้อมรอบด้วยทหารองค์รักษ์และเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ก็มีเสียงของคนรับใช้ดังมาจากด้านหลัง “แม่นางหยุดก่อน ท่านอ๋องเรียกให้เจ้าไปเข้าเฝ้า”

เข้าเฝ้า?

เซี่ยเชียนฮวันหยุดเดิน

“ยินดีด้วยแม่นาง ท่านโชคดีมากจริงๆ มีผู้หญิงมากมายขนาดนี้ แต่ท่านอ๋องกลับสนใจท่าน” คนรับใช้พูดอย่างเย่อหยิ่ง “ตราบใดที่แม่นางประพฤติตัวดี บางทีท่านอาจจะได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋องในคืนนี้ และได้รับการยอมรับให้เป็นสาวใช้ต้นห้อง”

ประโยคนี้ ทำให้เซี่ยเชียนฮวันอดหัวเราะออกมาไม่ได้

อย่างไรก็ตาม คนรับใช้กลับคิดว่าเสียงหัวเราะของนางเป็นเพียงความสุขที่ได้รับความโปรดปรานจากจ้านอ๋องเท่านั้น จึงไม่ได้ใส่ใจ และทัศนคติก็ยังคงเย่อหยิ่งมาก

“หยุดชักช้าได้แล้ว รีบตามข้ามา หากเดินผ่านหมู่บ้านนี้ไป ก็จะไม่มีโรงเตี้ยมแล้ว”

สิ้นเสียงของเขา ในที่สุดเซี่ยเชียนฮวันก็หันหน้ากลับมา ดวงตาสุกสกาวคู่นั้นแสดงแววตาเย้ยหยันออกมา

“เจ้าเพิ่งบอกว่า เซียวเย่หลันสนใจข้า และอยากรับข้าเป็นสาวใช้ต้นห้อง?” นางยกริมฝีปากขึ้นแล้วยิ้ม

“พระ...พระชายา”

คนรับใช้ผู้นั้นตกใจจนหน้าถอดสี!

เขาตัวสั่น และพูดจาตะกุกตะกักว่า “บ่าวสมควรตาย บ่าวไม่ทราบว่าพระชายากลับจวนแล้ว จึงกล่าววาจาล่วงเกินไป หวังว่าพระชายาจะให้อภัย!”

“เห็นได้ชัดว่าเจ้ายกย่องว่าข้าเป็นแม่นางผู้โชคดี แล้วเหตุใดจึงกลายเป็นล่วงเกินไปได้เล่า”

เซี่ยเชียนฮวันเริ่มเดินกลับ

คนรับใช้ตกใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้นดัง ‘ตึง’ “บ่าวแค่ทำตามคำสั่ง ไม่มีเจตนาจะทำให้พระชายาขุ่นเคืองเลย!”

“ข้าไม่ได้จะตำหนิเจ้า แต่ในเมื่อท่านอ๋องเลือกข้าจากบรรดาสตรีจำนวนมาก ข้าจำเป็นต้องให้หน้าเขาบ้าง”

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มบางๆ และเดินผ่านฝูงชน

ไม่ช้านางก็มายืนตรงหน้าเซียวเย่หลันกับซูอวี้เออร์

ซูอวี้เออร์ตกตะลึงจนตาค้าง นางแทบไม่กล้าเชื่อสายตาของตัวเอง สายตาของนางจ้องเขม็งไปที่ร่างของเซี่ยเชียนฮวันราวกับตอกตะปู

“ทำ...ทำไมเจ้าถึงได้...”