บทที่ 397

“อย่าคิดว่าเพราะฝ่าบาททรงมีเมตตา ปล่อยให้พระชายาเป็นอิสระสามวัน ท่านก็สามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น! คนทำ สวรรค์มอง วันนี้ข้าได้เห็นกับตา เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว จ้านอ๋องจะทรงปกป้องพระชายาต่อไปอีกหรือไม่!”

คำพูดของมหาดเล็กเซวี่ยทั้งหนักแน่นและทรงพลัง ไม่เพียงแต่พยายามจะกล่าวโทษเซี่ยเชียนฮวันเท่านั้น แต่ยังโจมตีการคุ้มครองของเซียวเย่หลันอีกด้วย

เซียวเย่หลันหน้าตาอึมครึม ไม่ได้ตอบโต้มหาดเล็กเซวี่ย เพียงแต่พูดว่า “กลับไปค่อยคุย”

เขาจับมือเซี่ยเชียนฮวันไว้แน่น ไม่ยอมให้นางดิ้นหลุดไปง่ายๆ

“ข้าจะไม่กลับไปกับท่าน” เซี่ยเชียนฮวันเม้มปากแน่น “ท่านสามารถกินดื่มและเสพสุขต่อไปได้ แต่ข้าอยากจะรักษาเซวี่ยจวิ้น เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้า”

“เกรงว่าพระชายาไม่ได้คิดจะรักษาจวิ้นเอ๋อร์หรอก แต่เพลิงริษยายังไม่หายไปต่างหาก ถึงได้ออกมาทรมานนางอีกหน!”

มหาดเล็กเซวี่ยตะคอกอย่างเย็นชา

ในคำอธิบายของเขา เซี่ยเชียนฮวันดูเหมือนจะเป็นเพียงปีศาจสาวที่มีจิตใจดุร้ายและไร้ศีลธรรม

เหล่าทหารองค์รักษ์ที่ติดตามเซี่ยเชียนฮวันมาสองวันต่างมองหน้ากัน

พวกเขารู้สึกว่า พระชายาจ้านไม่ใช่คนแบบนั้น...

นางแข็งแกร่ง ฉลาด จริงจัง และตอนที่รักษาเซวี่ยจวิ้นก็มีความตั้งใจมุ่งมั่นมาก ในดวงตายังเผยร่องรอยความมีเมตตาออกมา

คุณลักษณะที่สวยงามเหล่านี้ พวกเขาต่างเห็นกับตา

“ข้าไม่เคยอิจฉาคุณหนูรองเซวี่ยเลย” เซี่ยเชียนฮวันหรี่ตาลงและถอนหายใจเบาๆ “สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ไม่ใช่การทรมานโดยเจตนาอย่างแน่นอน ข้าแค่อยากจะใช้วิธีแหวกแนวเพื่อรักษานาง”

“พอได้แล้ว พระชายา ไม่จำเป็นต้องแสร้งเป็นแมวร้องไห้ให้แก่หนูที่นี่!”

มหาดเล็กเซวี่ยไม่ฟังคำอธิบายของนาง

เขายกมือขึ้นและขอให้ใครสักคนเข้าไปในห้องแล้วพาเซวี่ยจวิ้นออกมา ในขณะเดียวกันเขาก็มองไปที่เซียวเย่หลัน “หวังว่าจ้านอ๋องจะดูแลพระชายาให้ดี และอย่าปล่อยให้ชื่อเสียงของตัวเองถูกทำลายด้วยน้ำมือของผู้หญิงคนนี้”

เซียวเย่หลันยังคงนิ่งเงียบ

มือที่จับแขนของเซี่ยเชียนฮวันเริ่มบีบแรงโดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้มือที่บอบบางของนางกลายเป็นสีแดง และทำให้นางขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

“ยังไม่ไปอีกเหรอ” เขากระชากเซี่ยเชียนฮวันเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ

“ข้า...”

เซี่ยเชียนฮวันกำลังจะเปิดปากพูด แต่ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป