บทที่ 399

“ฝ่าบาททรงพระปรีชา หม่อมฉันพูดความจริงทุกคำ!”

เสียงของหญิงสาวผสมกับความอ้างว้างเล็กน้อย จนคนฟังแทบทนไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ในบรรดาผู้คนที่อยู่ตรงนั้น ใครก็ตามที่มีความฉลาดเล็กน้อย ก็สามารถบอกได้ว่าทัศนคติของนางนั้นแปลก และนางกำลังซ่อนบางสิ่งเอาไว้

นางซ่อนความลับอะไรเอาไว้ และทำไมถึงไม่กล้าบอกพวกเขา ซึ่งไม่มีใครทราบ

ฮ่องเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้าช้าๆ “ช่างเถอะ ส่งคดีนี้ให้ศาลต้าหลี่สอบสวนต่อไป เนื่องจากพระชายาจ้านถูกใส่ร้าย ดังนั้นจึงพ้นผิด”

เจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่โค้งคำนับรับคำสั่ง

มหาดเล็กเซวี่ยที่อยู่อีกด้านเหมือนไม่พอใจเล็กน้อย

แม้ฮ่องเต้จะตัดสินว่าเซี่ยเชียนฮวันไม่มีความผิด แต่มหาดเล็กเซวี่ยกลับไม่ขอโทษเซี่ยเชียนฮวันสำหรับความหยาบคายก่อนหน้านี้ แต่กลับมองนางอย่างเย็นชา ราวกับว่านางเป็นคนผิด

“เจ้าเจ็ดและสะใภ้เจ็ด อีกสักพักไปพบข้าที่ห้องทรงพระอักษร”

ฮ่องเต้มีรับสั่งเซี่ยเชียนฮวันกับเซียวเย่หลัน แล้วจากไปโดยเอามือไพล่หลัง

เซี่ยเชียนฮวันไม่มองเซียวเย่หลัน แต่หันกลับมาช่วยเซวี่ยจวิ้นที่ยังคงหวาดกลัวอยู่

“เข้าเฝ้าฝ่าบาทครั้งแรก เลี่ยงไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก” นางเอ่ยปลอบ “เจ้าสามารถประคองสติได้เช่นนี้ นับว่าไม่เลวเลย”

เซวี่ยจวิ้นยิ้มอย่างขมขื่น “พระบารมีของโอรสสวรรค์ประดุจดังพยัคฆ์ราชสีห์ ความจริงแล้วสตรีอย่างข้าแทบจะต้านทานไม่ได้ พอมาคิดดูตอนนี้ บางทีข้าคงไร้วาสนากับราชวงศ์”

“การไม่สามารถเข้าสู่ราชวงศ์ได้ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้าย เจ้าเห็นไหมว่าข้าอยู่เฉยๆ ภัยพิบัติก็เข้ามาหา หากไม่มีคำให้การของเจ้า ข้าเกรงว่าข้าคงกลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิตในสำนักคุมประพฤติไปแล้ว”

เซี่ยเชียนฮวันพูดเสียงต่ำ

หลังจากฟังคำพูดของนาง เซวี่ยจวิ้นก็ครุ่นคิด

“พระชายาอาจพูดถูก ในการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจของเชื้อพระวงศ์ เราต่างก็ตกเป็นเหยื่อ”

เซวี่ยจวิ้นถอนหายใจ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้า กล่าวอวยพรให้กับเซี่ยเชียนฮวัน และเตรียมที่จะจากไปพร้อมกับมหาดเล็กเซวี่ยผู้เป็นพ่อ

แต่เซี่ยเชียนฮวันกลับคว้าข้อมือของนางแล้วพูดว่า “คุณหนูรองเซวี่ย ผู้บงการเบื้องหลังยังไม่ได้ถูกจับ เจ้าและข้ายังตกอยู่ในอันตราย หากเจ้ามีเบาะแสใดๆ เจ้าสามารถมาหาข้าได้ตลอดเวลาที่จวนจ้านอ๋อง ข้าจะช่วยเจ้าคิดหาทางออกที่ดีที่สุด”

“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณมาก”