บทที่ 42

“ก็แค่เรื่องซุบซิบนินทาของเจ้ากับจ้านอ๋อง อย่างไรเสียเจ้าก็ชินกับเรื่องเหล่านี้แล้วไม่ใช่หรอกหรือ”

ดูเหมือนว่าเซี่ยเหยียนไม่ได้เก็บเรื่องเหล่านี้มาใส่ใจแต่อย่างใดเลย

ในสายตาเขา เมื่อใดที่น้องสาวของเขาไม่ถูกผู้คนนินทา เมื่อนั้นแหละถึงจะเป็นเรื่องแปลก

ก็ใครใช้ให้นางได้ชื่อว่าบ้าผู้ชายที่สุดแห่งเมืองหลวงกันเล่า

เซี่ยเชียนฮวันกลับหรี่ตาเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ท่านพี่ ข้าอยากรู้ว่าคนพวกนั้นว่าอะไรข้าบ้าง”

“เอ่อ…เจ้าแน่ใจหรือ”

“อืม”

“ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าออกไปข้างนอกกับข้าประเดี๋ยวสิ เราสองพี่น้องไม่ได้ไปเดินเล่นด้วยกันนานแล้วนะ”

เซี่ยเหยียนวางถ้วยชาในมือลง

เขามีคบค้าสมาคมกับตระกูลชั้นสูงอย่างกว้างขวางในเมืองหลวง และเป็นลูกค้าประจำในหอสุราและหอน้ำชา วันนี้จึงพาเซี่ยเชียนฮวันมาที่โรงน้ำชาที่ครึกครื้นที่สุดแห่งหนึ่ง

เซี่ยเชียนฮวันรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ในจวนอ๋องมาโดยตลอด ยากนักกว่าจะมีโอกาสออกมาเดินเล่นเช่นนี้ได้

นางเห็นทุกอย่างเป็นของแปลกใหม่หมด

เซี่ยเหยียนมองนางด้วยความรัก แม้ว่าน้องสาวของเขาจะแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว แต่เขายังคงเห็นว่านางเป็นเด็กอยู่เสมอ ไม่ว่านางจะชื่นชอบ และปรารถนาสิ่งใด เขากวาดซื้อมาให้นางหมด

ดังนั้นในมือของเซียเชียนฮวันถือขนมภาพวาดน้ำตาล บนหัวปักเต็มไปด้วยปิ่นโบราณ เดินเข้าไปในโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

ทันทีที่นั่งลง นางก็ได้ยินเสียงสนทนาของโต๊ะข้างๆ ทันที

“ซูอวี้เออร์ผู้ที่เคยเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งในใต้หล้า ตอนนี้กลับร่อนเร่พเนจรนอนรักษาตัวอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!”

“เฮ้อ ใครใช้ให้พระขายาจ้านอ๋องผู้นั้นเป็นผู้สูงศักดิ์กันเล่า อุบายของนางชั่วร้ายยิ่งนัก ต่อให้ซูอวี้เออร์งดงาม และมีความสามารถมากเพียงใดก็ไม่มีทางสู้นางผู้นั้นได้หรอก!”

“จ้านอ๋องกับซูอวี้เออร์รักกัน แต่กลับต้องถูกแยกออกจากกัน ความรักหนอความรัก เหตุใดถึงน่าเศร้าเช่นนี้…”

“เซี่ยเชียนฮวันผู้นั้นต่างหากล่ะที่แปลกประหลาด เพื่อบุรุษรูปงามคนเดียวถึงขั้นทำเรื่องไร้ยางอาย แถมยังใช้อุบายต่างๆ บีบบังคับให้ซูอวี้เออร์ออกไปอีก หากข้ามีลูกสาวเช่นนี้ ข้าจะตีให้ตายตั้งแต่นางเกิดมาเลย”

เซี่ยเชียนฮวันได้ยินเช่นนี้ถึงกับเลิกคิ้วขึ้น

มิน่าล่ะว่าเหตุใดพ่อนางถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนั้น