บทที่ 430

“ท่านอ๋อง รีบเข้ามาเร็วเข้า”

เสียงของซูอวี้เออร์เริ่มฟังดูออดอ้อนมากยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่านั่นเป็นทักษะยั่วยวนที่นางได้เรียนรู้จากหอเทียนเซียงหรือเปล่า

ตอนที่เซี่ยเชียนฮวันกำลังคิดว่าจะทำที่อุดหูให้กับตัวเองอยู่นั้น

จู่ๆ ก็มีเสียงปิดประตูดังขึ้น

เซียวเย่หลัน...ออกไปแล้ว?

เซี่ยเชียนฮวันตกตะลึงไปพักหนึ่ง

ปรากฎว่าเขาไม่ต้องการนอนกับซูอวี้เออร์

หลังจากได้ยินเสียงปิดประตู ซูอวี้เออร์ก็นิ่งอึ้ง ความเงียบในความมืดนั้นทำให้การปรากฏกายที่เปลือยเปล่าของนางในตอนนี้ดูน่าขันมาก

สมควรตาย

นางกำหมัดอย่างขมขื่นและทุบลงบนเตียง

ทั้งหมดเป็นความผิดของนางนั่น

ตอนนี้ ซูอวี้เออร์อยากจะออกไปข้างนอก และบีบคอเซี่ยเชียนฮวันให้ตายคามือของนาง

หากไม่ใช่เพราะการแทรกแซงของเซี่ยเชียนฮวัน นางคงจุดกำยานหอมในห้อง และคงร่วมหอลงโรงกับเซียวเย่หลันไปแล้ว

กล้าดียังไงมาทำลายเรื่องดีๆ ของนาง...

แม้ว่าซูอวี้เออร์จะโกรธ แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากสวมชุดชั้นในอีกครั้งแล้วเข้านอน เพื่อวางแผนการใหม่สำหรับวันพรุ่งนี้

พระจันทร์อันสดใสค่อยๆ ปรากฏขึ้นทางทิศตะวันตก

ณ.สวนบ๊วยแสนเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหนาวพัดหวีดหวิว และในมุมลับที่ซ่อนอยู่ ก็มีเงาดำที่น่ากลัวที่ไม่มีใครรู้จักซ่อนตัวอยู่

ชายสวมหน้ากากนั่งยองๆ บนยอดศาลาอย่างเงียบๆ โดยจ้องมองเซียวเย่หลันซึ่งกำลังนั่งหลับตาอยู่ที่ขั้นบันไดหน้าประตูห้อง เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “เฮ้อ ด้วยเทพเจ้าเฝ้าประตูที่น่ากลัวนี้ ดูเหมือนว่าข้าคงไม่สามารถพบเจ้าได้แล้วล่ะเสี่ยวเชียนฮวัน”

เขาส่ายหน้า ก่อนจะหายตัวไปในความมืด

วันที่สอง

เป็นวันที่ท้องฟ้าสดใสอีกวัน

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันก้าวเท้าออกจากประตู ก็ได้ยินเสียงคนซุบซิบนินทาว่า “เมื่อคืนพระชายาจ้านแอบพบท่านจอหงวนเป็นการส่วนตัว ว่ากันว่าทำองค์หญิงแปดกับจ้านอ๋องโกรธมาก”

“ทำไมนางถึงก่อเรื่องมากมายได้ทุกวันกัน แม้จะแต่งงานกับจ้านอ๋องไปแล้ว แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยบ้าผู้ชายได้”

“นั่นนะสิ ทีแรกข้าก็นึกว่านางเปลี่ยนนิสัยไปแล้ว แค่คาดไม่ถึงว่าจะประพฤติตัวเช่นนี้อยู่...”